Nieuwe Broeder-Zusterschap De Verwanten

Deze Site… Nieuwe Broeder-Zusterschap.-De Verwanten..wil een podium geven aan het idee over nieuwe broeder-zusterschap en verwantschap in haar diverse verschijningsvormen in deze tijd. Over in relatie zijn met onszelf, de ander, en alles wat ons omgeeft, waar we mee in verbinding staan en afhankelijk van zijn, omdat we er onverbrekelijk deel van uitmaken.

klik om in te loggen

Welkom op nieuwebroederschap.nl! Door gebruik te maken van social login kunt u inloggen of registreren, dit gaat geheel automatish. Als u ingelogd bent kunt u bijvoorbeeld gemakkelijker reageren op de artikelen, het prikbord en de columns.

U kunt ook registreren met email, dan kunt u inloggen met een wachtwoord

(klik) om in te loggen wachtwoord
Wachtwoord vergeten?

PRIKBORD

Unknown-7*SCHRIJF EEN REACTIE, EEN MEDEDELING, EEN OPROEP, EEN IDEE, EEN SCHERPE OF VRIENDELIJKE OBSERVATIE, EEN BEMOEDIGENDE OF INZICHTGEVENDE TEKST, ETC.

*VOOR EEN UITGEBREIDER VERHAAL, OF EEN COLUMN, KIES DAN VOOR DE PAGINA BOVEN IN DE SITE:  COLUMNS

*ALS JE WIL REAGEREN OP EEN DISCUSSIE/GESPREK KIES DAN: BEANTWOORDEN VOOR EEN DIRECTE REACTIE OF KIES EERST VOOR:
TOON ALLE SUBREACTIES   ZODAT JE OP IEDEREEN KUNT REAGEREN DIE AAN DE GEDACHTEWISSELING OVER BEPAALD ONDERWERP MEEDOET.
ZO NIET: SCHRIJF NIEUW PRIKBORDBERICHT

*VUL NAAM IN  OF ALLEEN VOORNAAM
*MAILADRES MAG, MAAR HOEFT NIET
*ALS JE EEN MAIL WILT KRIJGEN DAT ER EEN REACTIE IS, VERGEET DAN NIET DAT IN TE VULLEN VOORDAT JE OP //REACTIE PLAATSEN// DRUKT.
/REACTIES OP MIJN REACTIES/ OF OP ALLE REACTIES.

Nu is schrijven op het prikbord nog eenvoudiger gemaakt:

Als je al ingelogd bent met Facebook of Twitter account kan je hier direct schrijven en reageren.
Geen sociallogin? ………. dan kan het ook met ledenwachtwoord.

**Of anders, als gastgebruiker, even de gegevens invullen. Alleen (voor)naam en sommetje is voldoende!!

Meer dan 1 link in plaatsing wordt geweigerd i.v.m. spam.

 

 

(756 Reacties)

  1. John van Dijk

    10 oktober 2017 om 17:12

    Geboorte als Nieuw Mens of wordt ik Gek ? Hart / Adem / Meditatie Maandag, 9 Oktober 2017 Thema: Verlatenheid / Eenzaamheid / Bestaansrecht Hoi allemaal, Graag wil ik mijn...
    Lees meer

    Geboorte als Nieuw Mens of wordt ik Gek ?

    Hart / Adem / Meditatie Maandag, 9 Oktober 2017

    Thema: Verlatenheid / Eenzaamheid / Bestaansrecht

    Hoi allemaal,
    Graag wil ik mijn ervaring m.b.t. mijn Nacht van de Ziel met jullie delen. Of moet ik het ‘De Leegte’ noemen? Een gesprek met een vriend heeft gisteren voor mij zeer ingrijpende momenten van grote leegte, eenzaamheid en paniek opgeleverd.

    De strekking was dat ik regelmatig niet of te weinig dankbaarheid toonde voor het werk en de aandacht die meerdere mensen t.o.v. mij hebben. Hier moet ik hem helaas (gedeeltelijk) gelijk in geven. Dit was voor mij de opening naar een fundamentele angst op zielsniveau. Aan de ene kant voel ik aan dat dit de Nacht van de Ziel betreft. Met dus de geboorte van een Geheel Nieuw Spiritueel Mens aan de andere kant. Tevens is het zo beangstigend en akelig dat ik bang ben om door te draaien.

    Gistermiddag voelde ik me bekaf en zeer moe, ben op de bank in slaap gevallen. Terwijl ik daar lag voelde ik dat ik nog lang niet in mijn kracht en wijsheid stond, en het gemis van mijn menselijke kracht deed me pijn. Het maakt me onnodig kwetsbaar. Ik voelde dat, wilde ik bij mijn kracht en wijsheid uitkomen, ik me, door de poort van de eenzaamheid met de duisternis moest confronteren. Ik moest kunnen ervaren dat er leven is aan de andere kant van de poort. Omdat ik voelde dat er (in mijn energetisch) hart iets aan de oppervlakte lag, om er uit te komen, zette ik gevoelige piano-muziek CD op. Tegelijkertijd stuurde ik mijn ademhaling zeer bewust langs en door mijn energetisch hart waardoor de gevoeligheid van de muziek extra hard binnen kwam. Terwijl ik diep bleef door ademen kwamen vele personages (mensen, dieren en situaties) uit dit leven aan mijn gezichtsveld voorbij. Het viel me op dat alle personages naar me lachten alsof ze afscheid van me namen. ‘Het is goed, John’, straalden ze allemaal uit. Tussen de huilbuien door, terwijl ik iets rustiger werd voelde ik het energetisch natrillen van mijn hart. Het leek wel zeer oude pijn die me had verlaten.

    Werk, inkomen en de relatie met mijn ex-partner voelen aan als een enorm hangijzer om mijn nek m.b.t. mijn toekomst. Tevens ben ik me bewust dat juist een levenspartner en levensmissie voor mij van het allergrootste belang zijn om een Goddelijk, spiritueel leven te vormen. En wat is dan eerder…. Moet er eerst vanuit mijn externe wereld informatie en hulp komen m.b.t. welke inkomensbron, opleiding en partner…..of, moet ik eerst door de zure appel heen bijten van de eenzame duisternis alwaar ik allereerst mijn kracht en wijsheid tot me moet nemen? Ik denk het laatste. En dan heb ik me zo vaak afgevraagd waar mijn onrust vandaan komt?

    In een later stadium ’s middags, na de meditatie voelde ik wat nog meer los begon te komen. Ik raakte meerdere keren in paniek bij de gedachte dat ik morgen weer alleen was. Dat ik morgen weer niet wist wat te gaan doen. Dat ik me morgen weer zou gaan vervelen. Dat het, God weet hoe lang, zou gaan duren… Eenzaamheid. Ik was bang voor mijn eigen eenzaamheid in mijn prachtige appartement. Ik wilde naar mijn ouders, er weer over praten. Het van me af praten. Tevens dacht ik aan het gesprek met Jan, mijn vriend, dat ik veel aandacht vraag van anderen, dat ik me er zelf voor schaam. Ik realiseer me dat, als ik in balans ben, ik in mijn eigenheid, kracht en wijsheid sta en die aandacht minder vraag. Omdat ik in evenwicht ben! En vanuit die balans, van dienst ben voor mijn omgeving en vice versa. Wat heerlijk moet dan zijn! Wat in en in menselijk!

    Wat verstandig leek om altijd te doen, namelijk delen van gevoelens en emoties, bleek mijn valkuil te zijn geworden. Ik dwong mezelf om thuis te blijven, niet naar mijn ouders te gaan. Geregeld was ik doodsbang. Als ik in de diepte van de afgrond van die eenzaamheid keek leek niets anders te bestaan dan dood en een absoluut niets. Met een diep vertrouwen dat er niets anders was. Ik wilde niet meer in mijn valkuil trappen van naar mijn ouders gaan. Maar wat dan wel? OK, ik wilde in mijn appartement en in mijn fysieke huis het ‘licht aanmaken’. Ik ging naar de winkel om iets lekkers voor me te kopen. Ik wilde mijn innerlijke duisternis van eenzaamheid verlichten. Terwijl ik aan het koken was heb ik alle gordijnen dicht gemaakt. Ik wilde me afsluiten voor de buitenwereld om de verbinding aan te gaan met mijn innerlijke wereld, met name de eenzaamheid die ik daar zou tegen komen. In de kamer stak ik vele theelichtjes aan, te midden van de duisternis. Alhoewel klein, verlichten ze, heel erg warm, de gehele kamer. Ik voelde gezelligheid te midden van de duisternis. Een mooi proces was in gang gezet. Maar het was nog lang niet alles.

    De eenzaamheid, in de zin van geen toekomstperspectief, in de zin van onbekende inkomstenbron, onbekende levenspartner, de enorme energetische triggers die het zien van mijn ex nog steeds bij me oproept. Het voelde, en daar heb ik me vaker op betrapt, alsof ‘inkomsten’ en ‘partner’ voor mij een zaak van leven en dood is. Daarom laat het me ook nooit los. Mijn ZIJN lijkt onlosmakelijk verbonden met deze thema’s. Op de een of andere manier lijken deze thema’s te zijn verbonden met angst voor verlatenheid en doodsangst waardoor ik ze niet kan loslaten.

    Er is vandaag, ongetwijfeld heel veel gebeurd en dat heb ik hoofdzakelijk aan mezelf te danken. Misschien dat er nu ECHT ruimte in mijn ZIJN is vrij gekomen zodat ik NU WEL mijn ZIJN de wereld kan instralen? Ik durf er mijn hand niet voor in het vuur te leggen, want er gebeurd de laatste tijd zo belachelijk snel, intensief en veel dat nieuws van vandaag morgen alweer oud is. Ik weet het niet.

    Ik heb de afgelopen jaren ontzettend veel energetisch werk verricht en nog steeds blijf ik geconfronteerd worden met fundamentele levensthema’s. Dit is nog tot daar aan toe, maar aan de andere kant blijft een leegte in de zin van mijn zoektocht naar mijn levensmissie. Ik ga er vanuit dat deze steeds dichterbij komt door deze, zojuist beschreven, heftige ervaring. Maar dat, Hoop en Vertrouwen af en toe wel heel erg ver weg komen te liggen, EINDELOOS ver weg, kun je je misschien wel voorstellen.

    Mijn excuses dat het zo’n lang verhaal is geworden maar, al schrijvende, voel ik me ondanks, of juist door alle ingrijpende en transformerende processen, me tenminste nog het meeste HEEL EN MEZELF.

    John

    • Dank voor het delen van je ervaring en na het gelezen te hebben is dit mijn beleving en wil ik je die laten toe komen.

      Het roer over het leven schijnt verloren . Anderen hebben het gedragen. Je mag nu dat roer zelf dragen.

      Sterkte,

      Leonie