Nieuwe Broeder-Zusterschap De Verwanten

Deze Site… Nieuwe Broeder-Zusterschap.-De Verwanten..wil een podium geven aan het idee over nieuwe broeder-zusterschap en verwantschap in haar diverse verschijningsvormen in deze tijd. Over in relatie zijn met onszelf, de ander, en alles wat ons omgeeft, waar we mee in verbinding staan en afhankelijk van zijn, omdat we er onverbrekelijk deel van uitmaken.

klik om in te loggen

Welkom op nieuwebroederschap.nl! Door gebruik te maken van social login kunt u inloggen of registreren, dit gaat geheel automatish. Als u ingelogd bent kunt u bijvoorbeeld gemakkelijker reageren op de artikelen, het prikbord en de columns.

U kunt ook registreren met email, dan kunt u inloggen met een wachtwoord

(klik) om in te loggen wachtwoord
Wachtwoord vergeten?

Liefde voor het onvolmaakte

de zeeIn een uitwisseling op de Facebook pagina van de Vrije school groep ging het over het mislukken van de sociale driegeleding binnen de vrijeschoolbeweging.* (driegeleding: een link onder het artikel)
Ik ben door mijn werk in vernieuwende initiatieven ook bezig geweest met de sociale driegeleding en na veel vallen en opstaan tot de conclusie gekomen dat de sociale driegeleding een religieuze levenshouding vereist, grenzend aan ingewijd zijn. Het vraagt zoveel aan sociaal vermogen, aan inleving in de ander, aan het vermogen om het welzijn van de ander als basis te nemen voor al het handelen. Het zijn enorme uitdagingen aan de geestkracht en het vertrouwen van de individuele mens. Niet alleen in het onderwijs maar ook in de biologisch dynamische landbouw wordt daarop een enorm appèl gedaan, waar de boeren welhaast alchemisten moeten zijn.
Alleen die bedrijven en scholen met een open en vragende houding naar de wereld, hebben een kans om verder te komen. Dit is echter nogal tegengesteld aan de tijdgeest, al komt daar wel verandering in en brengen jonge mensen hoop mee. Ik denk dat sociale driegeleding, vrijeschoolonderwijs en biologisch-dynamische landbouw niet iets zijn uit het verleden, dus achterhaald, maar bepalend voor de toekomst en dat we nu, al zoekend, dwars tegen alle tegenkrachten in, daar een weg in proberen te vinden.

Het probleem in antroposofische en andere esoterische kringen is het willen uitstralen van perfectie, willen beantwoorden aan de hoogstaande normen, te leven naar de letter van de wet. Daar heb ik diverse leerkrachten en vele anderen door zien afhaken, omdat ze niet konden voldoen aan het, zeker ook door henzelf, opgelegde beeld. Daarbij stoot het mensen af en sluit het mensen buiten. Wat veel beter werkt is als mensen zichzelf durven te zijn en bovenal om hun eigen tekortkomingen kunnen lachen, dat maakt ons mensen tot Mens. Dan ontstaat er op het menselijk vlak gelijkheid en bemoediging om het vol te houden op het pad, omdat we allemaal mensen zijn met bijzondere tekortkomingen, daarom zijn we immers hier. Door betweterigheid en napraten gaan we leven vanuit een oordeel en dat heeft nog nooit iets goeds teweeg gebracht.

old-lady-845225__180 oude vrouwIn onze maakbare maatschappij is het streven gericht op perfectie en daar hoort oud worden niet bij en daarom zijn cosmetische operaties een normaal verschijnsel geworden en lopen oudere mensen rond met die strakgetrokken gezichten en onwezenlijke lichamen. Het zijn karikaturen van zichzelf geworden. Hoe mooi kan een doorleefd gezicht stralen waar alle levenservaring  in is opgetekend.
Ook wordt er alles aan gedaan om te 11702_1377002787_image downvoorkomen dat er nog mensen met het syndroom van Down geboren worden, die ons zoveel te leren hebben. Kinderen met een verstandelijke beperking worden op gangbare scholen ondergebracht, omdat ze  normaal moeten meedraaien. De zorg wordt ontmanteld omdat mensen gewoon thuis kunnen blijven, en thuiszorg is iets voor de familie of buren. Armoede is verstopt in de buitenwijken van de grote steden waar nu ook echte sloppenwijken ontstaan, met alle kwalijke gevolgen door uitsluiting van dien.
Beschaving lees je af aan de manier waarop men met de meest kwetsbaren omgaat.

Wat we in feite aan het doen zijn is elkaar een rad voor de ogen draaien, we spiegelen iets naar de buitenwereld wat we niet zijn, zowel uiterlijk als innerlijk. We spiegelen graag perfectie en doen ons anders voor dan we zijn. Dit is in totale tegenspraak met de individualistische ontwikkeling van de mens en zet ons terug in het oude groepsbewustzijn. Daar wil je bij de groep horen en ben je bereid om je er volledig bij aan te passen en ondergeschikt te maken.
Dat gebeurt min of meer ook in esoterische groeperingen waar mensen herkenbaar zijn aan dezelfde soort kledij en kabouters_klein kaboutershetzelfde jargon spreken. In die milieus wil men zich conformeren aan de leerstellingen en dat ook uitstralen. We leren hier op aarde omdat we elkaar spiegelen, maar dat mist totaal zijn uitwerking als we iets spiegelen wat we niet zijn. Daarom is het van belang om jezelf te durven zijn met alle tekortkomingen die daar bij horen. Er is overigens niets zo saai en geestdodend als perfectie. Humor is onverbrekelijk verbonden aan geestelijke ontwikkeling, het kunnen lachen om je eigen mankementen brengt je verder en niet als je jezelf zo enorm serieus blijft nemen.

In onze uitwisseling schreef Marika Ortmans mij het nu volgende:

naamloos lelijk Hoe kunnen we deze imperfectie nu roemen Jan? Dat is toch eigenlijk niet goed? Ja, ja… mijn imperfecte gedachte over het imperfecte……. Het boeiende is eigenlijk dat in deze liefde voor het onvolmaakte een ontwikkelingsweg zit. En hier heeft Stefan Lubienski het over in zijn boekje: Liefde voor het onvolmaakte. Want wanneer je ’s avonds terugblikt op de dag die achter je ligt, bij Oud op Nieuw terugblikt op het jaar dat achter je ligt, wanneer je als team terugblikt op een week vrijeschoolpraktijk of met ‘Maatschappelijke Discussie over Goed Vrijeschoolonderwijs’ terugblikt op een lange periode vrijeschoolonderwijs dan doen we dit om te kijken of we hiervan hebben kunnen leren. Stefan Lubienski zegt hierover het volgende: ‘De gouden weg is geen doorsnee-weg tussen twee uitersten, maar een originele weg die voor iedereen anders is. Als men zich vergist heeft, moet men zijn vergissing corrigeren en niet wanhopen! Tegen de avond, op het einde van de dag, wanneer de mens gewankeld heeft tussen links en rechts, moet men rustig de zaak bekijken. Men moet zich distantiëren en gewoon zien hoeveel fouten men gemaakt heeft. De volgende dag heeft men dan de kans om minder fouten te maken. Is het niet interessant om de volgende dag een bepaald iemand een andere positievere brief te schrijven en voor weer een ander mens iets anders te doen? Welke beslissing neemt de mens dus bij het inslapen? Hij besluit om terug te komen! Maar niet gedwongen omdat hij wakker moet worden, maar om bewust de volgende dag aan te pakken. Dus bij het inslapen is de terugblik en het besluit voor de volgende dag belangrijk.’ En dan voegt Stefan hier het volgende aan toe, wat hij heel belangrijk vindt om nog te zeggen: ‘Het is inderdaad waar dat hij de fouten heeft gemaakt. Maar eigenlijk is het anders. De onvolmaaktheid in hem heeft de fouten gemaakt. Niet hij! Hij is er wel getuige van op welke wijze zijn persoon zich heeft kunnen vergissen.’ Hij heeft het dan over het Ware-Zelf of het Hoger-Ik. Hij zegt: ‘Wat moet het Ware-Zelf nu ’s avonds doen? Zij moet deze onvolmaakte vruchten, deze tekortkomingen aan de geestelijke wereld offeren.’ Niet piekeren en morren zegt hij daar zijn o.a. antroposofen heel goed in. De mens moet gewoon paraat zijn of er wel of geen ‘innerlijk vuil’ is en de volgende ochtend klaar staan… ter wille van de toekomst van de aarde.’ Dus glimlachend naar onze eigen fouten kijken, ze aan de hemel offeren, er van leren en weer verder gaan.

Een eerste vereiste op de weg van geestelijke ontwikkeling is acceptatie, accepteren wie je bent. Dan kan je ook veel beter omgaan met de imperfectie van de omgeving en een oordeel achterwege laten.
Het daarop volgende is: je niet teveel identificeren met alle tekortkomingen, wel ze accepteren als het onvolmaakte deel van jezelf. De grootste opgave is om een waarnemer te zijn die oordeelloos kijkt naar zichzelf en anderen.   Concentreer je op het Ware-Zelf en kijk met mededogen naar de eigen worsteling en de wereld om je heen. Als het goed is hoort daar geen arrogantie thuis, dan ben je niet in het Ware-Zelf maar in het ego. Een hulp kan zijn om voortdurend een mantra in jezelf te doen opklinken om niet te vergeten wie je echt bent: Ik Ben……….!
Je kunt de mantra versterken door er een woord achter te plaatsen waar je op dat moment aan wil werken, bijvoorbeeld: IK Ben Liefde, IK Ben Kracht, IK Ben Licht, IK Ben Vrede, IK Ben Oordeelloos, IK Ben in de Vader en de Vader is in mij, etc.
Meditatie is iets waar veel over gepraat wordt maar weinig gedaan, omdat het voor velen een frustrerende bezigheid is omdat we zo ontzettend resultaat gericht zijn. We verwachten wonderen, bijzondere vergezichten of zalige vrede.
imagesHet werkt echter door alle onrust heen, gewoon blijven zitten en waarnemen en alle onrust laten gaan. Concentratie en kijken zonder oordeel verbrandt veel achtergebleven vuil op alle niveaus. Ik zag eens in de meditatie, toen ik de zinloosheid ervan overdacht, drie vuilnisbakken waarin een vuur brandde om het vuil te verteren.

In de imperfectie ligt alle schoonheid verborgen, in of achter de uiterlijke vorm woont de geest. Als we zonder oordeel, zonder oude vaststaande beelden naar de verschijnselen kunnen kijken kan de geest zich openbaren. Daarmee worden we tegelijkertijd ook bevrijders van de geest die in de materie gevangen is. Zodoende kunnen we elkaars verlossers worden. Verloskundigen die helpen bij de geboorte van het kind; het bewuste kind.
Imaginatief beeld: Ik liep rond in een tuin die vol lag met rijpe vruchten die van de boom waren afgevallen en ieder mocht ze naar behoefte meenemen. Achter het raam zag ik een vrouw die bevallen was van een kind. Ik ging naar binnen om haar te feliciteren met de geboorte.
Het bleek echter een vrouw op leeftijd te zijn en ik zag het kind door haar ogen stralen.

 

**  Wat is sociale driegeleding

**De liefde voor het onvolmaakte; een voordracht van
Stefan Lubienski is niet meer verkrijgbaar in de reguliere
boekhandel.

ZIE OOK: LEVENSLOOPVRAAGSTUKKEN EN BEGELEIDING

 

 

Deel dit artikelTweet about this on TwitterShare on Google+Email this to someoneShare on FacebookShare on LinkedIn

Geef een reactie

log in met wachtwoord

Of schrijf een bericht als gast

Uw email adres zal niet worden gepubliceerd.

Wilt u een afbeelding uploaden? Dat kan door middel van de Browse knop aan de bovenzijde, de afbeelding wordt automatisch in bovenstaand bericht geplaatst.

Wilt u een youtube video uploaden? Dat kan door de link van de video in bovenstaand bericht te plakken

Vul onderstaande som in voor menselijke herkenning *

Houd mij op de hoogte van nieuwe reacties. Of abonneer jezelf op alle reacties.

Voeg eventueel een afbeelding toe

(72 Reacties)

  1. Jan
    Jan

    30 november 2015 om 21:05

    Ik plaats hier even, na wat vragen via mail, de sociale hoofdwet waar ik mijn leven lang mee geworsteld heb, omdat het mij raakt en ik geloof dat het een...
    Lees meer

    Bijlage:

    Ik plaats hier even, na wat vragen via mail, de sociale hoofdwet waar ik mijn leven lang mee geworsteld heb, omdat het mij raakt en ik geloof dat het een diepe waarheid in zich draagt. Hoewel moeilijk in de praktijk te brengen in deze individualistische maatschappij, wil niet zeggen dat het niet waar is.
    •De Sociale Hoofdwet:
    ”Het welzijn van een geheel van samenwerkende mensen is des te groter naarmate het individu minder aanspraak maakt op het resultaat van zijn prestaties, dat wil zeggen naarmate hij deze opbrengsten meer aan zijn collega’s laat en naarmate zijn eigen behoeften niet vanuit zijn eigen prestaties maar vanuit de prestaties van de anderen bevredigd worden.”
    •Een kortere versie van de wet: “Het welzijn van de mensen is des te hoger naarmate het egoïsme geringer is.”

  2. Marika Ortmans

    30 november 2015 om 20:15

    Ik ben het met je eens Jan. De sociale driegeleding is een mooi uitgewerkt beeld van Steiner, maar is nog in geen enkel antroposfisch instituut, ook niet in de vrijeschool,...
    Lees meer

    Ik ben het met je eens Jan. De sociale driegeleding is een mooi uitgewerkt beeld van Steiner, maar is nog in geen enkel antroposfisch instituut, ook niet in de vrijeschool, aangeslagen. De praktijk van de sociale driegeleding verwacht van ons en van de mensen om ons heen dat wij allemaal zijn ingewijd. In wezen wordt echter aan dit inwijdingsproces binnen de vrijeschool weinig tot geen aandacht besteed. Dus dan kan je dit ook niet verwachten. Wanneer dus van de medewerkers in een vrijeschool wordt verwacht, dat zij zich gedragen als ingewijden in een sociale driegeledingsproces, schept dit verwachtingen, die zij naar mijn inzien niet kunnen waarmaken, en daardoor onechtheid in de hand werkt. Vrijeschoolleerkrachten die ontkracht worden doordat zij het idee hebben dat zij niet kunnen voldoen aan de eisen die aan hen worden gesteld … wat eenzaamheid, kwetsbaarheid, angst en soms zelfs arrogantie in de kaart kan spelen. Is het niet zo dat dit op dit moment ook al hier en daar gebeurt? Is dit ook niet een reden dat het ziekteverzuim van leerkrachten bij vrijescholen hoger is dan bij reguliere scholen? Antroposofische denkbeelden zijn mooi, zolang zij de praktijk op school in haar ontwikkeling steunen. En een aangedragen denkbeeld kan pas echt voor je zijn, wanneer je dit zelf hebt kunnen ervaren. Gelukkig hebben we de tijd mee… een hectische tijd die vraagt om verstilling en van daaruit tot nieuwe inzichten komen. We worden meer en meer bewust. De wijding in een nieuwe tijd krijgt op dit moment in de hele wereld grote belangstelling. Wereldwijd krijgt deze vraag om verstilling en vernieuwing aandacht in de vorm van prachtige oefeningen… want deze tijd vraagt hierom. Mindfulness is daarvan een mooi voorbeeld… een vorm van meditatie die meer en meer wetenschappelijke ondersteuning krijgt. Een gave vanuit de wereld om ons heen. Steiner wist 100 jaar geleden dat deze nieuwe tijd in aantocht was. Laten we aan dit ontwikkelingsproces alle aandacht geven, want een intuitief zicht op het functioneren van onszelf en de wereld om ons heen is broodnodig. Laten we om ons heen kijken en zien wat de wereld ons op dit moment aan kadootjes wil schenken. Laten we kijken wat wij aan de wereld willen schenken. Het geven en ontvangen van geschenken is een proces dat over en weer gaat. We kunnen elkaar helpen. Je eindigt je artikel met een Adventsbeeld. Laten we verloskundigen worden die helpen bij de geboorte van innerlijke kinderen. Wat een mooi beeld op deze eerste adventsdag. Dank je Jan :)!

  3. Het begrip esoterische groeperingen of kringen is op zich al problematisch. Als het goed is zijn mensen individuen die zich met esoterie bezig houden. Als ze dan toch een bepaald...
    Lees meer

    Het begrip esoterische groeperingen of kringen is op zich al problematisch. Als het goed is zijn mensen individuen die zich met esoterie bezig houden. Als ze dan toch een bepaald groepsgedrag gaan vertonen, dan hebben ze er niet zo veel van begrepen denk ik. Anderzijds als sommige mensen zich toch zo gedragen,vind ik het toch een vorm van generaliseren om dit gedrag ook bij diegenen te veronderstellen die dit kuddegedrag niet vertonen. Generaliseren en spirituele ontwikkeling en groepsgedrag zijn grootheden die elkaar eigenlijk niet verdragen.

    • Ik begreep hieruit , dat je in een bepaalde stroom thuisvoelt en je daarin de praktische wegwijzers gebruikt op eigen wijze je te ontwikkelen?

    • Jan
      Jan

      30 november 2015 om 09:09

      Dit is in totale tegenspraak met de individualistische ontwikkeling van de mens en zet ons terug in het oude groepsbewustzijn. Daar wil je bij de groep horen en ben je bereid om je er volledig bij aan te passen en ondergeschikt te maken.
      Dat gebeurt min of meer ook in esoterische groeperingen //
      Nee Kees ik ben niet aan het generaliseren ik schrijf ook, net als jij hier dat het gaat om de individualistische ontwikkeling! En er staat min of meer en niet iedereen. Je kent toch ook wel de verschijnselen van de gelovigen met de hoedjes en de zwarte kledij of de alpinopetjes en de lange jurken, de hippies, of de stoere jongetjes met de petjes achterstevoren en daaroverheen een capuchon.
      Hoe je het ook wendt of keert de mens heeft vanaf het kind-zijn een behoefte om ergens bij te horen.
      Dus dat wil ik beschrijven en niet mensen op een hoop vegen dus je hoef je niet aangesproken te voelen Kees. 🙂

      • Jan
        Jan

        30 november 2015 om 09:35

        Als je in verenigingen of groeperingen komt ontstaat altijd het gevaar van veilig bij de groep horen en dan zegt men in een biografie gesprek: ‘en toen vond ik de Antroposofie of de Rozenkruis’ alsof dat het eind van de zoektocht is, i.p.v. dat het dan pas echt begint. Khrisnamurti hief daarom ook de esoterische vereniging/ de orde van de ster op. Ook Steiner werd immers geconfronteerd met dit probleem in zijn tijd.

        • Helemaal mee eens Jan!!
          --Waarheid, die immers onbegrensd is, niet geconditioneerd, en onbenaderbaar via welk pad dan ook, kan niet georganiseerd worden. Ook zou er geen enkele organisatie gevormd moeten worden om mensen te leiden tot het volgen van enig pad. Wanneer je dat eenmaal begrijpt dan zal je zien hoezeer het onmogelijk is om een geloof te organiseren. Een geloof is geheel en al een individuele aangelegenheid en je kunt en moet die niet tot een organisatie maken.--
          Ook Kees schrijft dat in zijn reactie, ook al ontkracht hij dat weer in het vervolg……..
          --Als het goed is zijn mensen individuen die zich met esoterie bezig houden. Als ze dan toch een bepaald groepsgedrag gaan vertonen, dan hebben ze er niet zo veel van begrepen denk ik--

          • Nou daar ging ik niet van uit Adrie. Maar ja, teksten worden ook gezien vanuit het standpunt/perspectief waar men op dat moment staat, individuel gezien dan.

          • Dat is mooi gevonden ” een geloof valt niet te organiseren”

          • Omdat je vervolgens over generaliseren begint en er vanuit gaat dat het voor alle mensen zal gelden die daar mee bezig zijn.
            Dat lees ik er niet uit. Het is een voorbeeld hoe dat kan werken.
            Groetjes

          • Wat ik dan zou ontkrachten ontgaat me helaas Adrie.

          • Het stukje kwam uit de opheffingsrede van Khrisnamurti, dat boven in deze site staat.

  4. Mooi artikel Jan, met een fascinerend thema. Leuk ook dat je wat linkjes hebt toegevoegd, zodat ook de leek binnen het antroposofisch denken zich vrij gemakkelijk een ruwe outline kan...
    Lees meer

    Mooi artikel Jan, met een fascinerend thema. Leuk ook dat je wat linkjes hebt toegevoegd, zodat ook de leek binnen het antroposofisch denken zich vrij gemakkelijk een ruwe outline kan vormen van wat betreft de behandelde of achterliggende thematiek. En de optie tot reageren staat weer open, hulde voor dat ook 🙂
    Wat betreft je onderwerp; lijden we aan perfectionisme? Aan de ene kant zou je kunnen zeggen van wel. In de door jou genoemde voorbeelden gaat het over de obsessie met uiterlijk, de culturele verheerlijking van jeugd en de perfecte uiterlijke verschijning. Die observatie deel ik wel met je, tegelijkertijd zou je ook in zijn algemeenheid kunnen zeggen dat er een gebrek is aan het streven naar perfectie. Zelf vind ik perfectie niet zo’n interessant woord, ik zou liever zeggen het stellen van bepaalde eisen. In de eerste plaats aan onszelf, maar gesproken over bijvoorbeeld het onderwijs kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat het middelmatige tot norm is verheven en dat excellentie, of het streven daar naar niet wordt aangemoedigd als het niet gewoon wordt ontmoedigt, om niet te zeggen er uit gemept.
    Jij zegt ongeveer dat esoterische tradities zoals de antroposofie perfectie willen uitstralen en dat dat eigenlijk min of meer afstotend en averechts werkt. Natuurlijk bestaat er de neiging in mensen en groeperingen van mensen om een maagdelijk schoon en stralend stoepje aan de wereld te presenteren, vooral gelovigen van diverse gezindten kan dergelijke etalering in aan perfectie grenzende selfies niet worden ontzegt, waarbij zoals we weten nog al eens de ogen worden gesloten voor de minder perfecte en verkwikkelijke werkelijkheid, maar er is ook een andere kant aan dat verhaal. Want wat is er eigenlijk mis met hoogstaande normen? Als de aanhangers of ingewijden in dees of geen gedachtegoed met de leerstellingen in de hand anderen de maat gaan nemen, missen deze normen wellicht hun doel, maar wat als de normen aangewend worden om zichzelf te verbeteren zoals bijvoorbeeld sommige christenen het leven en de persoon van Jezus gebruiken als een soort ideaalbeeld om zichzelf aan te spiegelen en te proberen daarmee deze geïdealiseerde kwaliteiten ook in zichzelf te verwezenlijken? Dat is een oeroude religieuze strategie die voorkomt in alle grote godsdienstige tradities. Het heeft duizenden jaren voor sommigen gewerkt , ik zie eigenlijk niet waarom dat vandaag niet ook nog werkt. Ik zal de laatste zijn om te ontkennen dat in naam van religie ook zeer veel schijnheiligs, laag bij de gronds of ronduit kwaadaardigs is geïnitieerd, maar voor de geïnteresseerde is er desalniettemin vandaag nog genoeg waardevols te vinden in die richtingen.

    Perfectionisme vind ik niet zo interessant en kan verlammend en beperkend werken, maar wat is er mis met het stellen van bepaalde eisen aan je eigen wijze van leven. Al te strenge levensregels zou ik niet aanbevelen, maar wat bijvoorbeeld als iemand zich er serieus op toelegt zichzelf onophoudelijk, waar mogelijk te verbeteren? Perfectionisme is misschien belemmerend, temeer ook doordat het nogal onmogelijk is vanuit een niet perfecte onvolmaakte staat een juist begrip te hebben van wat perfectie inhoudt. Voordat biologische groenten en fruit hip en trendy werden hoorde ik wel eens een koopman van dergelijke producten een beetje verontschuldigend tegen een klant zeggen ‘ Sja er kan een plekje op de appels zitten –een onvolmaaktheidje–, maar ze zijn wel lekkerder en beter voor je.’ Marketing technisch niet een heel sterke tekst vond ik, omdat het veronderstelt dat de ‘perfecte appel er dus uitziet als door een machine in glimmend plastic gegoten massaproduct. Persoonlijk ben ik dol op plastic, maar de perfecte appel stel ik me anders voor.
    Haast iedereen die zich serieus bezig houdt met enige vorm van creatieve expressie heeft wel eens in gefantaseerd of gedroomd over het perfecte schilderij, de perfecte muziekuitvoering, het perfecte gedicht etc. Een onzinnig idee natuurlijk, maar wie lijdt er niet af en toe aan grenzeloze zelfoverschatting? Misschien bestaat een meer getrouw beeld er wel uit dat iemand een werk probeert te maken, daar allerlei prachtigs in wil leggen. Dat lukt soms deels en voor een groter deel lukt dat niet. Dus begint men opnieuw en opnieuw. Bij iedere poging groeit de kennis van de maker en als je dan bijvoorbeeld de productie over een langere tijd overziet dan kun je vaak bepaalde thema’s of problematiek herkennen die keer op keer ter lijf werden gegaan, maar nooit definitief werden getackeld. Als je perfectie behandelt als iets dat nooit wordt behaald, maar dat het hebben van hooggestemde verwachtingen of drijfveren wel de motor kan zijn die een beweging in gang zet en continueert dan hoeven we ons ook niet te schikken in het tevreden zijn met onvolmaaktheid.

    • Jan
      Jan

      29 november 2015 om 20:29

      /En de optie tot reageren staat weer open, hulde voor dat ook :)//
      Nou Pepijn ik heb naar je geluisterd en het is dan mooi dat je met een wel overdacht en duidelijk verhaal komt, niet boos of afzettend maar opbouwend, als beloning als het ware. 🙂
      /ik zou liever zeggen het stellen van bepaalde eisen. In de eerste plaats aan onszelf,/ Er is daar een gevaar dat we willen beantwoorden aan een beeld en als je dan nog Christus of Boeddha als richtsnoer neemt kan dat erg frustrerend werken.
      Dat kan leiden tot schijn-heiligheid en gefrustreerde mensen. Wat volgens mij belangrijk is, volgens eigen ondervinding: stel jezelf geen regels, leef het leven vrijuit, maar probeer een waarnemer te zijn die zonder oordeel kijkt en dat werkt op een wonderlijke manier.
      Dat er nog weinig voorbeelden zijn in het onderwijs bijvoorbeeld waar iedereen met jij en jou wordt aangesproken is kwalijk voor de ontwikkeling van de kinderziel die inderdaad voorbeelden nodig heeft. Een leraar, vader, moeder kunnen dat zijn, maar als je vader bijvoorbeeld wegloopt kan dat averechts werken en het vertrouwen in de wereld enorm schaden. //Als je perfectie behandelt als iets dat nooit wordt behaald, maar dat het hebben van hooggestemde verwachtingen of drijfveren wel de motor kan zijn die een beweging in gang zet en continueert dan hoeven we ons ook niet te schikken in het tevreden zijn met onvolmaaktheid.//
      Dat is op zich waar omdat er anders nooit grote creaties zouden plaatsvinden. Wat ik echter geloof is dat de grootste kunstwerken en uitvindingen voortkomen uit inspiratie, zoals Beethoven die hele symfonieën innerlijk hoorde.
      Vele schrijvers kunnen beamen dat het opeens ging stromen alsof iets van buiten of van binnen het overnam.
      Mensen die alleen op wilskracht en doorzettingsvermogen iets willen realiseren komen ver, maar overschrijden meestal geen grens naar het wonderbaarlijke, het pure uitzonderlijke.
      Tot zover……………groet!

      • Jan en Pepijn,
        Mooie uiteenzetting Pepijn over perfectie!

        Dat kun je ook horen als een pianist technisch en perfect speelt, het ontroert niet.
        Het mist bezieling………………….

  5. Bedankt voor de link naar boer in biologisch dynamische landbouw.
    Heel mooi!!!!!

  6. Het bleek echter een vrouw op leeftijd te zijn en ik zag het kind door haar ogen stralen.//
    Wat een prachtig beeld…..wordt als de kinderen!

  7. Liefde voor onze onvolmaaktheid kan een soort oefening zijn om te accepteren van een zelfbeeld wat door onszelf is geschapen. We hebben onszelf echter niet geschapen. Wij zijn geschapen door...
    Lees meer

    Liefde voor onze onvolmaaktheid kan een soort oefening zijn om te accepteren van een zelfbeeld wat door onszelf is geschapen.
    We hebben onszelf echter niet geschapen. Wij zijn geschapen door God. Wij zijn pure liefde die kan verschijnen in iedere vorm. Juist het ontevreden zijn met het door onszelfzelf geschapen zelf is een teken dat er toch zoiets als een volmaakt zelf moet bestaan. Dit doet onze zoektocht voortzetten. Het verzet tegen het verkeerde geschapen zelfbeeld blijft het juist wel in leven houden. iedere keer als we weer een nieuw beeld vormen van hoe we eruit willen zien of wat we willen hebben zal slechts weer een tijdelijke voldoening geven.
    Als we echter werkelijk gelukkig willen zijn is het belangrijk om te worden wie we zijn.
    We zijn liefde en hoe dit eruit ziet weten we niet. Wat we in de wereld liefde noemen is gewoon gehechtheid. Verwachtingen hebben van elkaar en als iemand hier niet aan voldoet verandert het in afwijzing. Als we beseffen dat we liefde zijn kunnen we ons alleen maar gelukkig voelen als we deze liefde weggeven daardoor verspreidt het zich in de wereld en gaan we dit terugzien in alles en iedereen. Wij scheppen onze eigen wereld en iedere dag doen we dat weer met liefdevolle gedachten over anderen waardoor we meer begrip voor elkaar kunnen krijgen. Liefde is onze natuurlijke staat. Ons ZIJN.
    Iedere keer als we over iemand denken ik hou van hem als hij of zij maar dit of dat doet. Dit is geen liefde dit is gevangenschap. En doordat wij zo over alles denken weerspiegelt de wereld dit ook naar ons terug en voelen wij ons verplicht dingen te doen die we eigenlijk niet willen doen. Als we anderen de vrijheid laten om hun eigen keuzes te maken zullen we dit ook voor onszelf teweeg brengen.
    Wees gewoon wat je werkelijk bent en straal je liefde de wereld in. Maak je niet druk om hoe je lichaam of dat van een ander eruitziet. Je bent geen lichaam je bent geest. Hoe meer je beseft dat je werkelijke zelf ieder moment de liefde vrijuit laat stromen en licht uitstraalt hoe meer je in harmonie met je werkelijke zelf bent en begint je lichaam meer en meer GODs liefde uit te stralen. De Goddelijke liefde stroomt door je heen door iedere cel en verlicht ieder atoom van je wezen. Als de ellende van de wereld je overvalt, keer dan naar binnen en laat het oordeel of de vragen los die in je opkomen en vertrouw op je ware zelf en voel hoe dit licht zich van binnen uit naar buiten doet schijnen. Dat zal de wereld uiteindelijk veranderen

    • was jij Ritchie op netsamen? ik geloof het he? ik was bij momenten een fan van je, omdat ik vond dat je je zo lekker van het woord bediende. Ik vond je in deze tekst nogal ruk trouwens. Dat betekent dat je naar mijn idee niet in die staat van zijn bent als de eerdere stukken die ik van je las. Niet erg, maar toch een beetje jammer, ik heb toch wel je originaliteit nodig, en dan zal ik over de clichés heenlezen. Maar tegenwoordig komt niemand meer weg met het woord God in kapitalen.

      • Hoi pepijn,
        Ik schrijf wel eens wat onder die naam onder netsamen ja ,dat klopt.
        Een oordeel of ik wel in een bepaalde staat van zijn bent is slechts een eigen verwachting gecreerd door het valse zelf.
        Zolang we al oordelend blijven dwalen over deze aarde blijven we teleurstellingen tegenkomen. Als er iets geschreven wordt en wij worden er niet persoonlijk door geraakt is het misschien niet voor ons bedoeld. Hierin bestaan verschillende niveaus van trillingen. Als het ons niet raakt laten we het gewoon voorbijgaan.
        Als het ons wel raakt en we merken dat we ergens misschien teleurgesteld zijn in de ander kan het ons bewust maken van een stukje gehechtheid (verwachtingen).
        Van mij hoef je niets te verwachten. Mij kun je niet zien. Je kunt je slechts een voorstelling maken van mij wie of wat ik ben. Dit beeld of verwachting zal je uiteindelijk altijd teleurstellen, omdat alleen jouw echte zelf jou verder kunt helpen. Ik schrijf omdat er iets in mij iets wil vertellen voor wie dit bedoeld is heb ik geen idee van en is voor mij ook niet belangrijk. Dus als je het idee hebt dat alles wat uit mij voortkomt voor jou is bedoelt en je vindt dat niet origineel is komt dit slechts voort uit een gedachte die denkt dat er zoiets bestaat als originaliteit .. Dit is echter een illusie. In het universum bestaat alles al. Alleen wanneer we iets nieuws horen is het niet dat we iets nieuws horen, maar dat het voor ons persoonlijk als nieuw kan klinken.
        Wat we ZIJN reikt verder dan teksten en woorden. Als we steeds verder komen in het ontdekken van wat we zijn, wil dat niet zeggen dat we niets meer van iets wat we al eerder hebben gebruikt niet meer gebruiken. Dit zou ons beperken want dan zouden we onszelf boven anderen stellen terwijl we allemaal gelijk zijn. Er zijn nog medemensen die oude gebruiken of woorden nodig hebben om tot hetzelfde te komen. Dit is bewust te zijn van wat we werkelijk zijn. Gebruik daarom alles met liefde en maak er gebruik van zolang de mensheid dit nodig hebt. Wat voor de een oud is kan voor de ander nieuw zijn. Niets is belangrijker dan het God zijn in onszelf. Ik ben niet belangrijk voor jou, dat is alleen een valse creatie. Alles draait om jou. Je ware Goddelijkheid. Als we die weer bewust zijn zien we elkaar in het ware licht.
        Wat voor termen we ook gebruiken over of tegen de ander. We praten tegen onszelf. Een dualisme met aan de ene kant de beoordeler en de andere kant de beoordeelde. Beide komen voort uit dezelfde geest.
        Slechts het opgeven van ieder oordeel over de ander zal tot het bevrijden van het oordeel over onszelf leiden. Dit is aan ieder van ons gegeven. Wanneer we tot dit bewustzijn overgaan en hier voor durven kiezen zullen wij zelf de belichaming van Christus.
        WIJ zijn Godszoon en alleen liefde zal ik geven aan alles en iedereen, omdat dat is wat IK BEN.
        Richard

        • Dank voor je reactie Richard,
          sommige zaken moet ik je gelijk in geven, ook al is dat misschien voor jou niet van belang, volgend de redenering dat dit spreken is in mijzelf.Toch hou ik met jouw goedvinden nog even vast aan de perceptie dat een webforum een vorm van uitwisseling is tussen verschillende mensen en het niet geheel solipsistisch gedoe betreft van eenzamen die zich bezig houden met verstandelijke zelfbevrediging. Hoewel, toegegeven, dat ook zeker vaak aan de hand is. Jij zegt dat het hebben van oordelen altijd leidt tot teleurstelling en dat zou zo kunnen zijn, maar als we het een beetje plaatsen binnen de lijnen van het stuk van Jan, die het onder andere ook heeft over de ontwikkeling van de mens en de educatie en ontwikkeling van kinderen dan zou het wegdoen van het oordeel wel een griezelige neutraliteit doen ontstaan. Filosofisch gezien is dat uitgangspunt misschien vol te houden, maar of dat wenselijk is is iets anders.
          In de ontwikkeling van de mens, wat mij betreft nemen we als voorbeeld een opgroeiend kind vindt toch een fase plaats in de ontwikkeling daarvan dat enig moreel beseft ontluikt dan wel wordt aangeleerd. En dat gaat gepaard met oordelen. Kinderen die opgroeien in een normaal gezin zal op zeker moment geleerd worden dat het niet goed is om anderen pijn te doen. Zo wordt een heel scala van zaken en gedragingen beoordeeld als ‘goed’ dan wel slecht’ en gesterkt door zekere morele richtlijnen groeit een individu zo op tot een min of meer rechtschapen mens. Als je het vermogen om te oordelen zou wegdoen, dan wordt dat laatste toch een beetje een moeilijk verhaal vrees ik.
          Ook als er gesproken wordt over zaken als biologische landbouw wordt daarin geoordeeld, namelijk dat het roofbouw plegen op de natuur en ons eigen lichaam dan wordt gekwalificeerd als slecht of onwenselijk, terwijl de meer duurzame benadering wordt beschouwd als beter of de juiste weg. Voor de volstrekt oordeelloze is dat allemaal om het even. Alles is dan even juist of onjuist.
          Wanneer je het hebt over Christus en hoe wij hem belichamen versta ik daarin een mystiek perspectief. Dat is een domein waarin het verstandelijke of het oordeel niet veel te zoeken heeft vermoedelijk en dat desalniettemin bestaat en bestaansrecht heeft, anderzijds is het mystieke perspectief wellicht op haar beurt niet zo behulpzaam als het gaat om praktische zaken.

      • Jan
        Jan

        29 november 2015 om 19:58

        Clichés en ruk dat zijn nogal niet wat oordelen samengevat in het woord.
        Richard kan inderdaad mooi schrijven en ik geloof hem, en daar gaat het denk ik om…..is iemand geloofwaardig en schrijft hij uit eigen ondervinding.

        • ik wil het nog wel een keer met je hebben over mooi schrijven Jan, ik ben het je eens dat Richard dikwijls naar mijn oordeel mooi schreef. Ook van jou heb ik geregeld dingen onder ogen gehad die ik mooi vond. Ja ik weet, dat zijn allemaal oordelen. Wij hebben wel eens onze kleine uitwisselingen gehad betreffend ‘tone of voice’ en ook hier haal je het woordje ‘ruk’ aan dat door mij werd gebezigd. Ik wil zeker niet beweren dat dat woord in dit verband van heel hoog poëtisch allooi is of zoiets, maar het zegt wel iets, tuurlijk is het enigszins vulgair in zijn connotaties, maar dat vind ik persoonlijk af en toe nodig. Wat ik mooi vind aan het woord is dat het klinkt in lijn met wat het betekent en dus het is in mijn oren absoluut eerlijk en tuurlijk is het provocerend bedoeld. De provocatie is niet helemaal gelukt als ik Richard s reactie lees, maar dat is eigenlijk juist leuk in mijn optiek. Want zoals hijzelf beter dan ik verwoord het is nog altijd ZIJN keuze zich te laten provoceren of niet en hij weigert. Dat is dan alleen maar te waarderen vind ik

          • Ja, we hebben al uiteenzettingen gehad en die hebben geleid tot een wederzijdse waardering ook al kijken we soms anders tegen de fenomenen aan.
            /De provocatie is niet helemaal gelukt als ik Richard s reactie lees, maar dat is eigenlijk juist leuk in mijn optiek./ Hij kent je ook al langer en weet dat achter de provocatie een aardige jongen schuilgaat die het Amsterdamse jochie nog levend in zich heeft. Wordt als de kinderen schreef iemand hier, dus je bent al met al aardig op weg. 🙂
            Groet,
            Jan

    • Verwachtingen hebben van elkaar en als iemand hier niet aan voldoet verandert het in afwijzing.
      Dank Richard voor je bijdrage! Inderdaad in het hebben van verwachtingen over van alles en nog wat ligt de teleurstelling en vervolgens de afwijzing verborgen.
      Groet!

  8. Heel herkenbaar artikel Jan. Wat een uitdaging om dit op te pakken i.p.v. ergernis beter lachen om jezelf . Een nieuwe weg om te leren omgaan met de frustratie over...
    Lees meer

    Heel herkenbaar artikel Jan. Wat een uitdaging om dit op te pakken i.p.v. ergernis beter lachen om jezelf . Een nieuwe weg om te leren omgaan met de frustratie over de trage ontwikkeling.
    De ik-ben woorden is goed om er mee bezig zijn dat is voor mij wel een ervaringsfeit. Ja meditatie is iets wat we makkelijk verslonzen, bedankt voor de goede raad.
    ( Het bleek echter een vrouw op leeftijd te zijn en ik zag het kind door haar ogen stralen) Heel mooi! Bedankt

  9. Ik herinner mij een uitspraak van Karl Gustaf Jung : Niets zo griezelig als een perfect mens!

  10. Tegengesteld aan de tijdgeest? Ik vermoed dat je daarmee iets anders bedoeld dan wat antroposofen daaronder verstaan.?

    • Jan
      Jan

      28 november 2015 om 21:09

      Daarmee bedoel ik het individualistische tijdperk van nu. De manier waarop mensen denken of handelen in een bepaalde periode Voorbeelden: `de tijdgeest van de jaren dertig en veertig`, `de huidige tijdgeest`
      Ik bedoel het dus wat eenvoudiger.
      Groet!

Geef een reactie

log in met wachtwoord

Of schrijf een bericht als gast

Uw email adres zal niet worden gepubliceerd.

Wilt u een afbeelding uploaden? Dat kan door middel van de Browse knop aan de bovenzijde, de afbeelding wordt automatisch in bovenstaand bericht geplaatst.

Wilt u een youtube video uploaden? Dat kan door de link van de video in bovenstaand bericht te plakken

Vul onderstaande som in voor menselijke herkenning *

Houd mij op de hoogte van nieuwe reacties. Of abonneer jezelf op alle reacties.

Voeg eventueel een afbeelding toe