Nieuwe Broeder-Zusterschap De Verwanten

Deze Site… Nieuwe Broeder-Zusterschap.-De Verwanten..wil een podium geven aan het idee over nieuwe broeder-zusterschap en verwantschap in haar diverse verschijningsvormen in deze tijd. Over in relatie zijn met onszelf, de ander, en alles wat ons omgeeft, waar we mee in verbinding staan en afhankelijk van zijn, omdat we er onverbrekelijk deel van uitmaken.

klik om in te loggen

Welkom op nieuwebroederschap.nl! Door gebruik te maken van social login kunt u inloggen of registreren, dit gaat geheel automatish. Als u ingelogd bent kunt u bijvoorbeeld gemakkelijker reageren op de artikelen, het prikbord en de columns.

U kunt ook registreren met email, dan kunt u inloggen met een wachtwoord

(klik) om in te loggen wachtwoord
Wachtwoord vergeten?

DE STILTE TUIN VAN DE TUINMAN -AUTEUR

IMG-20160616-WA0020IMG-20160616-WA0006 IMG-20160616-WA0024 IMG-20160616-WA0019

 

13394145_1852684074864621_315279930502129568_n

RECENTE FOTO’S.   DOOR KLIK OP FOTO> VERGROTEN                    

WAAR?   //Rond de natuurvoeding speciaalzaak Organic Food For You. Nesdijk 20B Bergen N/H  http://www.organicfoodforyou.nl //
Dagelijks open van 8 tot 19 uur. Zondag gesloten.

DE STILTE TUIN

554409_114894978643548_981341837_n_2

Zoals ook bij de vorige grote crisis ging ik ook nu in de tuin werken. Het is dan een onbedwingbare behoefte om mij weer met de aarde te kunnen verbinden. Als ik die kwijt dreig te raken ga ik mij ingraven in de aarde zelf en laat weten dat ik er nog wel degelijk ben en wil zijn .

Om onze winkel heen is een behoorlijk grote tuin die verwilderd was; ik liet de natuur zijn gang gaan en vond het wel prima. Het was langzamerhand daardoor ook wel een beetje een oerwoud geworden. In het begin heeft iemand een aanzet gegeven en al snel nam ik de touwtjes in eigen handen. Ik ging zonder plan aan het werk, begon te spitten en over en door de grond te kruipen.
In het voorjaar en de zomer was ik al bij het krieken van de dag in de tuin en ook mijn vriendin de merel, die alsmaar voor mijn voeten liep en wormpjes probeerde te verschalken die vrijkwamen door mijn gespit in de aarde. De hele winter door was zij bij de winkel gebleven en werd alsmaar brutaler, omdat zij door onze samenwerking het idee had gekregen dat zij mij overal mocht volgen. Steeds verder hipte zij de winkel in en zocht kruimeltjes in het magazijn of liever nog achter de toonbank. Regelmatig moest ik haar ernstig toespreken, dat ze wel haar plaats moest weten. Min of meer verontwaardigd liep of vloog ze dan weer naar buiten.
In het voorjaar was er al snel een mooie merelman bij gekomen, die op zijn beurt vriendschap met mij sloot. Nu liepen er niet één maar twee merels voor mijn voeten alsof ze wilden zeggen: “Hoezo, ben jij alleen, je hebt ons toch!” Regelmatig hielden ze een klein concert en maakten de mooiste, trillende loopjes, van hoog naar laag gingen ze de toonladder op en af. Mijn muzikale jongste dochter stond met open mond te luisteren en barstte op een gegeven moment in lachen uit; ze maakten er een ware komische aria van.
Het duurde niet lang of zij begonnen druk heen en weer te vliegen en waren een nest aan het bouwen in de rietkraag naast de vijver. De vissen in de vijver vonden het maar onrustig, dat zenuwachtige heen en weer gevlieg. Al gauw ontdekte ik toch minstens 7 eitjes in het mooie nest en hield de kater van de buren op afstand. Al vrij snel hoorde ik meer leven in het nest en het was of zij mij trots riepen te komen kijken. De merel bleef eerst nog rustig zitten en vloog toen vol vertrouwen even weg om wat te gaan eten. Haar kindjes waren immers in goede handen.
Ze hadden het ontzettend druk, vlogen af en aan en de mereltjes groeiden als kool. Het was mooi om te zien hoe ze één voor één het nest probeerden te verlaten, je zag duidelijk het verschil: de doorzetters en de nu al wat angstige wezens die moeite hadden het warme nest te verlaten.
De laatste deed er wel erg lang over, die heb ik een zetje gegeven en moest hem toen nog spoorslags uit de vijver redden. Hij is toen vanaf mijn hand omhoog de wereld ingevlogen. De andere merels moedigden hem fluitend aan en namen hem op in hun bescherming.
Nu liepen er niet meer twee merels voor mijn voeten maar …negen! De kleintjes volgden het voorbeeld van hun ouders en liepen voortdurend, soms hinderlijk, voor mijn voeten. Als ik vroeg in de ochtend bij de zaak kwam, werd ik blij verwelkomd door het grote gezin. Als ik de deur van het magazijn openmaakte, vlogen ze met z’n allen achter mij aan. Het heeft mij heel wat moeite gekost om ze aan hun merelverstand te brengen dat er grenzen waren en dat er verschil was tussen de mensen en de vogelwereld, ook al waren ze hier geboren. Tot mijn spijt heeft de kater van de buren er één kunnen vangen omdat ze niet meer genoeg opletten. Die les was blijkbaar nodig om hen het besef terug te geven dat ze kwetsbare wezens waren. Niet lang daarna begonnen de ouders aan een volgend nest. Ik heb hen er nog wel op gewezen dat het hun eigen verantwoordelijkheid was.
Gestaag bleef ik doorwerken en langzamerhand ontstond er orde in de chaos en verscheen er een sfeervolle tuin. Zoals ik al lang geen boeken meer kon lezen, zo kon ik ook geen tuinboek inzien en deed alles gevoelsmatig. Door heel goed te kijken en stille waarneming verbond ik mij met de tuin en probeerde de planten en struiken een goede plaats te geven. Ze gaven al snel zelf aan of ze het naar hun zin hadden of niet. Ik ben geen ‘big spender’ maar die tuin heeft wel wat gekost, omdat ik wel erg veel bij het tuincentrum kwam en wel erg veel mooi vond. Als mensen mij vroegen of ik hulp zocht voor de problemen in en om mij heen, antwoordde ik: “Ja, ik heb de beste psychiater die je maar kunt bedenken en hij heet …de stilte tuin.”
De twee vijvers bevolkte ik met diverse soorten vissen; tot groot genoegen van de reiger die mijn tuin als onderdeel van zijn territorium beschouwde. Ook de reiger heb ik proberen toe te spreken, maar die was niet bevattelijk voor mijn toespraak en reageerde als een echte puber; luid schreeuwend diende hij mij van repliek.
Regelmatig snapte ik hem vroeg in de ochtend bij de vijver en joeg hem niet al te vriendelijk weg. Alles heb ik geprobeerd: een nepreiger, terugkaatsende reflectoren, visdraden zigzag over de vijver, schrikdraad, maar hij liet zich door werkelijk niets afschrikken. In de herfst en de winter deed ik een net over de vijver en dan nog presteerde hij het om door het net heen zijn eten te verschalken. De voorvijver heb ik uiteindelijk aan hem af moeten staan en vanaf toen was er een soort gewapende vrede gesloten en liet hij ons met rust zolang er elders voldoende voedsel was te vinden.
Op een gegeven moment vroeg ik een echte tuinman om mij te komen helpen, maar de arme man werd al snel door mij de tuin uitgestuurd omdat het net was alsof hij er met mijn kind vandoor ging. Vanaf dat moment deed ik het weer alleen en maakte ook gewoon weer beginnersfouten om daar dan van te leren. Uiteindelijk leer je het meest door je eigen fouten. Langs de slootkant ontstond een soort haag van snoeihout, wat een woonplaats werd voor egels en ander gespuis. Het was een soort geheime wereld, je hoorde ze wel maar zag ze niet.
Toen ik wat meer innerlijke ruimte kreeg heb ik de tuin opengesteld voor de klanten van de winkel en voorbijgangers.  Openslaande deuren naar de tuin waar ik zitjes had gemaakt en in de zomer kleurige parasollen. Mensen mogen daar een kopje koffie of thee drinken en genieten van de bloemen, vogelgeluiden en de stilte. Zij ervaren daar blijkbaar een genezende sfeer en zeggen daar in die tuin weer tot zichzelf te kunnen komen.
De tuinbezoekers vragen mij honderduit over plantennamen en tuinarchitectuur. Ik kan ze echter niets wijzer maken omdat ik in feite totaal geen verstand heb van tuinieren en maar wat doe op mijn goede gevoel en dat is niet goed over te brengen. Door mijn opvoeding heb ik een aversie ontwikkeld om alle vogeltjes en planten een naam te kunnen geven. Mijn vader en oudere broer liepen met vogel en plantenboekjes rond en wilden mij voortdurend examineren om hun kennis ten toon te spreiden.
Ik was een slechte leerling en verloor door dat determineren de sprankelende eenheid uit het oog. In feite kende ik ze wel en veel beter, maar had geen behoefte om ze een bedachte naam te geven. Om van de vragen verlost te worden gaf ik de tuinbezoekers een gedicht wat ik aan de hand hiervan geschreven had.

Ondertussen is de winkel overgegaan in andere handen, maar desondanks ben ik de tuinman gebleven.

De Stilte tuin

Vraag de tuinman niet naar de naam
Alles maakt deel uit van het geheel
Niets heeft hier behoefte aan faam
Enkelingen zijn er al teveel

Zij nodigt u uit tot zijn
Hier hoeft u niets te weten
Laat los al uw pijn
Hier kunt u alles vergeten

Zie alles is hier tevreden
Er is geen verlangen meer
Wakker bestaan in het heden
Zie de kleurenpracht zo teer

Geuren die de bloem ontstijgen
In een dienstbaar geven
Geen verlangen terug te krijgen
Een obade aan het leven

Wees nu stil zonder denken
Opdat u werkelijk kunt luisteren
Naar wat het u wil schenken
Hoor het genezend fluisteren

Ga nu diep naar binnen
Naar de stille bron
Voorbij onrust der zinnen
Daar waar alles …..begint!

559785_114895015310211_567019972_n_3 1011508_3192168699502_1902058111_n 8701_321721577960886_1123125277_n 994975_321721647960879_2006139829_n993924_321721784627532_1821817015_n 576624_321721871294190_761192380_n 994013_321721904627520_1453114105_n 934040_321722011294176_1869303608_n 994975_321721647960879_2006139829_n-1 8701_321721577960886_1123125277_n-11011378_347592642040446_140295321_n554409_114894978643548_981341837_n_2945910_326394024160308_411545464_n972009_326394130826964_1355947502_n

JV.

FOTO’S JV.

Geef een reactie

log in met wachtwoord

Of schrijf een bericht als gast

Uw email adres zal niet worden gepubliceerd.

Wilt u een afbeelding uploaden? Dat kan door middel van de Browse knop aan de bovenzijde, de afbeelding wordt automatisch in bovenstaand bericht geplaatst.

Wilt u een youtube video uploaden? Dat kan door de link van de video in bovenstaand bericht te plakken

Vul onderstaande som in voor menselijke herkenning *

Houd mij op de hoogte van nieuwe reacties. Of abonneer jezelf op alle reacties.

Voeg eventueel een afbeelding toe

(12 Reacties)

  1. Jan
    Jan

    24 juni 2015 om 19:11

    Wat is dit voor een mooie boom…..jasmijn?
    Lees meer

    Bijlage:

    Wat is dit voor een mooie boom…..jasmijn?

    • Ik zou het niet weten Jan, van zo’n plaatje is dat moeilijk te zeggen… Jasmijn is het volgens mij niet. Of het moet een soort Jasmijn zijn die ik niet ken, iig niet de meest voorkomende, Boerenjasmijn, die ik in mijn tuin heb, zo te zien.

  2. Prachtig, Jan, zowel je tuin als je verhaal hier…. Hier nog een plaatje van mijn tuin…
    Lees meer

    Bijlage:

    Prachtig, Jan, zowel je tuin als je verhaal hier….
    Hier nog een plaatje van mijn tuin…

    • Jan
      Jan

      23 juni 2015 om 20:36

      Op het hoogtepunt van de bloei…..mooi hoor Manannan …een oase in de stad.
      Zo zijn we medescheppers!

      • Jan
        Jan

        24 juni 2015 om 09:46

        Bijlage:

        PS.De tuin is overigens naast en achter de natuurwinkel in Bergen. Organic food. op de Nesdijk.

      • Bijlage:

        Ja, zo is dat, letterlijk “scheppers”, met de schep in de hand!
        In figuurlijke zin zijn we natuurlijk slechts nederige dienaren van onze tuin, wier taak het is, te zorgen dat alle wezentjes plant en dier, hun ruimte krijgen. Misschien wel de ultieme taak van de mens: vrede scheppen in de natuur? Ach, ik bazel, de natuur overstijgt ons verre.
        Over de soortendeterminatie: ik begrijp je wel, maar ik vind het juist leuk, omdat ik dan ook meer te weten kom over die plant of dier. Zo zag ik eens een bruin lieveheersbeestje met witte stippen, dat vond ik zo apart, en toen ik die opzocht, bleek dit beestje allenig van meeldauw te leven, je weet wel, dat witte poeder dat je soms op bepaalde planten aantreft. Ook waren hier vorig jaar spinnendoders, dat zijn een soort vliegen (officieel graafwespen), die op spinnen jagen…. jawel, …… ik wist werkelijk niet wat ik meemaakte…. de vlieg pakte zo’n vette spin in een richel, en vloog er al spartelend mee weg! Nou, dat heb ik toen opgezocht, en ze verlammen hen, begraven ze, en leggen er hun eitjes op, zodat hun jonkies te vreten hebben…..
        Hoe dan ook, ik vind het eigenlijk rot dat ik moet snoeien, wieden en maaien, ik hou niet van natuur kapot maken, maar ik besef ook dat de natuur niets anders doet dan natuur kapotmaken, en zo ontstaat juist al die diversiteit, dat hele concurrentiespel is fascinerend, en wij zijn daar deel van…. de menselijke intelligentie is daar ook een resultaat van….
        Nou zeg, ik wou eigenlijk alleen maar dankje zeggen… haha… je vindt het vast niet erg… 🙂
        Ik doe er nog een foto van vorig jaar bij, een prachtige Aurelia op mijn vlinderstruik
        ps. die met mos begroeide boeddha vind ik prachtig zo, en dat verhaal van die merels ook, ik kan ook verhalen vertellen over merels uit mijn tuin…. het is prachtig hoe die beestjes al snel precies weten wie je bent en snappen dat je ze niets doet, of zelfs helpt, en dan je volledig gaan vertrouwen…. nog veel dank voor het delen Jan

        • Jan
          Jan

          24 juni 2015 om 09:41

          Het niet willen weten hoe alles heet kan ook wel een soort luiheid van mij zijn, dat ik op mijn jeugd schuif, het is niet onmogelijk. 🙂
          Prachtige foto van de vlinder! mag ik die gebruiken voor mijn volgende artikel?

          • Bijlage:

            Ach, het is iets, daar moet je zin in hebben, dat moet je leuk vinden. Je hoeft geen namen te kennen om een band met de schepselen te hebben…. ieder mens heeft recht op zijn eigen luiheid 😉

            Ja hoor, die Gehakkelde Aurelia was zo vriendelijk om mij haar foto te laten nemen, dus wil ik wel weer zo vriendelijk zijn om jou die foto uit te lenen 🙂

            Dit bijzondere verschijnsel trof ik vorig jaar in mijn tuin aan. Het is een papaverbloem, normaal barsten die aan de bovenkant open, maar deze kennelijk aan de zijkant waardoor de bloem veel moeite had om tevoorschijn te komen, wat overigens uiteindelijk toch zonder hulp gelukt is hoor…. maar een bijzondere, ietwat suggestieve aanblik biedt dit wel, vind je niet ? 😉

  3. Toen Maria Magdalena als eerste vrouw de opgestane Christus ontmoette, herkende ze hem niet en dacht dat hij de tuinman was. Pas toen Hij sprak, herkende ze hem. In deze...
    Lees meer

    Toen Maria Magdalena als eerste vrouw de opgestane Christus ontmoette, herkende ze hem niet en dacht dat hij de tuinman was. Pas toen Hij sprak, herkende ze hem. In deze zin staat de tuinman als de onderhouder van het leven (plantenrijk) op aarde.

  4. Wow wat een mooie tuin en wat schrijf je er liefdevol over. Ik was gewoon wat aan het rondneuzen op je nieuwe site en kwam toen dit topic tegen. Zelf...
    Lees meer

    Wow wat een mooie tuin en wat schrijf je er liefdevol over. Ik was gewoon wat aan het rondneuzen op je nieuwe site en kwam toen dit topic tegen. Zelf woon ik in de stad en bezit ik geen tuin, slechts een bescheiden balkon, al is het park wel om de hoek. Maar ik heb wel een fascinatie voor tuinen. Met het risico dat ik een beetje lijk op familieleden van je met hun gidsjes die proberen je met weetjes en namen te overstelpen waar je niet op zit te wachten, wilde ik toch wat op zich overbodige weetjes met je delen omdat het op een rare manier ook wel weer aansluit bij het topic van vandaag. Ik vrees dat ik dol ben op zich zelf overbodige kennis. Niet vanwege het weten zelf, maar omdat het de fantasie prikkelt. De mijne dan in ieder geval.
    Het oud perzische woord voor tuin is paridæza.
    Pairi-daeza in het Avestan en peri-teichos in het Grieks betekenen letterlijk rondom-omsluiting. Natuurlijk denk je bij die woorden meteen aan het Nederlandse woord paradijs en de tuin van Eden. Als je tuin opzoekt in Van Dale vindt je: omheining, omheinde ruimte, omheind stuk grond en lustoord. Een tuin binnen gaan is je omheind voelen. De fantasie verbindt de plek automatisch met herinneringen van tuinen waarin we eerder verbleven en met voorstellingen van droom-tuinen. Een tuin is een ideaal; een oorsprong en een bestemming. Eden maar ook Utopia.
    In de christelijke mystiek geldt de ‘hortus conclusus’ als een metafoor voor de ziel; de plaats waar de ontmoeting tussen God en mens plaatsvindt. Ook in een geseculariseerde wereld is de tuin veel meer dan een verzameling bomen en planten. Het is een plek, misschien een van de weinige waar mensen genieten van schoonheid, rust vinden, inspiratie opdoen, beschutting vinden. In mythische tuinen is alles gratis. De aardse equivalenten behoeven zorg.
    Historisch zal het zo zijn dat mensen begonnen tuinen aan te leggen toen de jager-verzamelaar zich ging settelen. Tuinen zijn een combinatie van natuur en mensenwerk. Ik denk dat het aanleggen van een tuin en ervoor zorgen voor mensen een manier is om zich te verhouden tot natuur, die in zijn wilde ongecultiveerde staat misschien wel te groot en overweldigend en gevaarlijk is. Ik had het vandaag naar aanleiding van jouw artikel over relatie en het belang daarvan. Dit is er ook één. Dank voor de inspiratie.

    • Jan
      Jan

      2 december 2014 om 19:48

      Dank je Pepijn en bedankt voor mooie verhandeling. Mooi dat het hier bij staat

      • Jan
        Jan

        2 december 2014 om 20:07

        Dit is de tuin bij de natuurvoedingswinkel die ik niet meer zelf run, maar ik ben wel de tuinman gebleven. In de avond of in het wekend mag ik graag over de grond kruipen en dan voel ik mij op en top mens verbonden met alles om mij heen.

Geef een reactie

log in met wachtwoord

Of schrijf een bericht als gast

Uw email adres zal niet worden gepubliceerd.

Wilt u een afbeelding uploaden? Dat kan door middel van de Browse knop aan de bovenzijde, de afbeelding wordt automatisch in bovenstaand bericht geplaatst.

Wilt u een youtube video uploaden? Dat kan door de link van de video in bovenstaand bericht te plakken

Vul onderstaande som in voor menselijke herkenning *

Houd mij op de hoogte van nieuwe reacties. Of abonneer jezelf op alle reacties.

Voeg eventueel een afbeelding toe