Evert-Jan van Keltia plaatste dit bericht in onze FB groep en met toestemming doorgeplaatst naar de site.

De mens en zijn ratio

Als soort zijn we nog maar heel kort op de aarde. Het menselijke brein met zijn typerende rationele brein, is wat de mens tot mens maakt, en hem zijn scheppende mogelijkheden biedt. Anderzijds is de ratio onze gevangenis, doordat onze aandacht constant in beslag wordt genomen door het denken, zijn we helemaal vergeten wat nog heel vanzelfsprekend was toen we kind waren: VOELEN.
En daarmee bedoel ik niet meteen de emoties… emoties zijn eigenlijk heftige bewegingen in het body-mindsysteem die functioneel zijn… angst om met gevaar of bedreiging om te gaan, boosheid om onze positie in de sociale groep te bestendigen en onze persoonlijke belangen daarbij te behartigen, verdriet om stil te staan bij pijn, zodat de pijn geheeld kan worden. Maar onze overgeërfde conditioneringen hebben de natuurlijke werking van emoties verstoord, waardoor we als volwassenen leren die emoties te onderdrukken, waardoor ze zich gaan vastzetten in ons systeem. Met alle gevolgen van dien. Maar dat terzijde.
Met VOELEN bedoel ik het levensgevoel, het natuurlijke doorvoelen dat we leven, elke ervaring, gebeurtenis, waarneming. In voelen, is er eigenlijk éénheid, geen verdeeldheid. De aandacht is vrij… ze wordt niet gestuurd vanuit de mind… er is een volledig vrij afstemmen op dat wat op dat moment aan de orde is. Kinderen zijn ontzettend goed in het uitschakelen van alle indrukken waar hun natuurlijk-stromende aandacht totaal geen boodschap aan heeft.
Als volwassenen leren we dat we die aandacht moeten sturen, ons doelen moeten stellen, en dan van alles moeten doen, om die doelen te bereiken. Van alle kanten wordt ons geleerd om ons gedrag te sturen….
En juist dat sturen, creeert dat ikje in ons systeem. Zo ontstaat er een afstand tussen ons zelf en de Goddelijke natuurlijke stroom. Dan pas is er een God nodig… eigenlijk omdat God geen vanzelfsprekendheid meer is. En nog erger, gaan we al die verwachtingnen ook weer op God projecteren, en denken we dat God ook allerlei verwachtingen van ons heeft waar we aan moeten voldoen…..

We kunnen wel denken dat het aan de moderne tijd ligt, met zijn gigantisch scala aan mogelijkheden waardoor we niet meer weten wat te doen en waar te gaan…. vroeger was alles tenminste duidelijk…. wat we vergeten is dat toen de mensen vaak snakten naar vernieuwing, verbetering, verbreding van de horizon, in alle opzichten, concreet, materieel, spiritueel, maatschappelijk, zowel individueel als collectief. En vroeger dachten ze ook al dat nog vroeger alles beter was- of de andere kant, dat als we eenmaal dit of dat zouden hebben, kunnen of begrepen zouden hebben, dan zou alles beter zijn. De werkelijkheid is dat vele dingen beter worden en dat andere dingen slechter worden. En dat allemaal niets te maken heeft met de hele oorsprong van het zich-ongelukkig-voelen van de mens. De oorzaak is het gevoel van afgescheiden te zijn van onze natuurlijkheid, ons oorspronkelijk natuurlijk- gelukkig voelen.

We blijven ons geluk zoeken in materie, relaties, ideeën en ervaringen. Niets schenkt de vervulling. Soms komt er een moment dat we het simpelweg niet meer vol kunnen houden. En treedt er een loslaten op van datgene waarvan we geloofden dat het ons gelukkig zou maken. De relatie, het project, de religie, filosofie, of spirituele praktijk, de baan. En plotseling kan er dan een ervaring van hervinden van dat geluk plaatsvinden. Dan denken we het eindelijk gevonden te hebben… en gaan dan het nieuw gevonden geluk weer proberen in te kaderen met onze ratio mind. Zodat we het later nog eens terug kunnen vinden. En het aan andere mensen kunnen vertellen, zodat zij ook het geluk zullen vinden. En voor we het in de gaten hebben, hebben we er al weer een ding van gemaakt, zodat we het vast kunnen houden, in een doosje stoppen en de sleutel tot geluk voortaan altijd binnen handbereik te hebben. En juist op deze manier ontvliedt het ons…. omdat het niet meer levend is, en niet meer stromen kan, en niet meer kan meeveranderen….

Jan Verduin :Mooi Evert-Jan! Ik weet dat jij het anders bedoeld maar mensen die alleen vanuit het gevoel leven, impulsief leven, zijn mooie en kinderlijke mensen die alleen maar door ervaring wijzer worden. Dat is ook de weg die gegaan moet worden om eigen inzichten te verzamelen. Daar herken ik mijzelf in daarom schrijf ik het. Denken, voelen en willen zou eigenlijk een soort drie-eenheid moeten worden die elkaar niet bestrijden maar versterken. Het gevoel wat jij bedoeld is denk ik het leven wat ik leefde tot mijn zesde jaar: een helderziend bewustzijn en totaal gelukkig. Ik plukte mijn moeders tuin leeg om bloemen te brengen bij alle lieve mensen in de straat, een soort gevoel van verliefd zijn, maar dan op alle mensen. Tot het moment dat ik een dode kraai op straat zag liggen en een begrafenis auto voorbij zag komen. Het was alsof een duistere wolk mijn geluk in beslag nam. Daarna heb ik wanhopig naar dat geluk lopen zoeken, heel lang, in alle vormen die je kunt bedenken. Voelde mij nergens meer thuis. Om een lang verhaal kort te maken: tot ik ontdekte dat ik het zelf was. Van onbewust kind-zijn naar bewust kind zijn!! Het grijs geworden kind.

Evert-Jan van Keltia:  Het grijs geworden kind… heel mooi omschreven Jan ! Herkenbaar ook, die herinnering aan het moment dat er iets veranderde in die manier van beleven. Toch is het nooit helemaal verdwenen, iets van die beleving is altijd gebleven. Er is alleen iets overheen komen te liggen, wat er ook weer af kan, en daarvoor hoeven we natuurlijk niet volwassenheid te vermijden, integendeel. Wat me te binnen schiet, is dat ik wel eens denk dat dementie (kinds noemden ze dat vroeger) misschien nodig kan zijn voor een “ziel” om weer iets van die oorspronkelijke beleving terug te vinden.
Het proces van volwassenwording houdt niet op, zelfs niet als je grijs wordt. Het is o.a. ook een proces van bewustwording. De obstakels die onze conditioneringen en geloofsovertuigingen vormen in ons onderbewustzijn en zich manifesteren als gedachten, kunnen zo in het licht komen en waar licht schijnt verdwijnt de schaduw vanzelf, het lost letterlijk op in niets. Alsof het er nooit geweest is. Het is een voorrecht, een zegen als we dit proces kunnen gaan in ons leven en dan gaandeweg merken dat dit licht weer steeds helderder gaat schijnen- niet dat het licht zelf verandert, maar wat er omheen zit, de lagen van de ui, verdwijnt. Het valt niet altijd mee maar het is de moeite meer dan waard. Om uiteindelijk moeiteloos je natuurlijke zelf te kunnen zijn…..

 

 

Jan Verduin :nooit helemaal verdwenen inderdaad. Daardoor en door de herinnering blijven zoeken om dat oergevoel terug te vinden. Dus een voorrecht, dat is zo. Dementie in deze tijd kan misschien zo’n grote vlucht nemen omdat mensen zo ver van hun ware zelf zijn afgedwaald. Ik heb het in mijn nabijheid meegemaakt en het is naast een afschuwelijk proces ook een bijzonder intiem gebeuren, weer terug naar de kind-fase. Alleen blijft het weer onbewust en we krijgen juist de kans door het leven om het ons bewust te worden.Beheren

Marja de Vos: En wat herken ik ook de dementie…wat heb ik me met hart en ziel weten te verbinden met deze mensen(werkzaam in verpleging), nam ze t liefst in mn borstzakje mee naar huis.Want hoe pijnlijk ook….even kwetsbaar als n baby-kind maar alleen te omarmen binnen n “instituut” zonder echte papa en mama…en de pijn van t afbrokkelen….de eenzaamheid…de kinderen die pa en ma/opa en oma verliezen…zijn t niet nog donkere nachten van de ziel?

 

Deel dit artikelTweet about this on TwitterShare on Google+Email this to someoneShare on FacebookShare on LinkedIn