Nieuwe Broeder-Zusterschap De Verwanten

Deze Site… Nieuwe Broeder-Zusterschap.-De Verwanten..wil een podium geven aan het idee over nieuwe broeder-zusterschap en verwantschap in haar diverse verschijningsvormen in deze tijd. Over in relatie zijn met onszelf, de ander, en alles wat ons omgeeft, waar we mee in verbinding staan en afhankelijk van zijn, omdat we er onverbrekelijk deel van uitmaken.

klik om in te loggen

Welkom op nieuwebroederschap.nl! Door gebruik te maken van social login kunt u inloggen of registreren, dit gaat geheel automatish. Als u ingelogd bent kunt u bijvoorbeeld gemakkelijker reageren op de artikelen, het prikbord en de columns.

U kunt ook registreren met email, dan kunt u inloggen met een wachtwoord

(klik) om in te loggen wachtwoord
Wachtwoord vergeten?

SCHRIJF EEN COLUMN

???????????????????????????????????????????????????????????????????????????????COLUMNS

*Is anders dan prikbord dat meer voor kortere reacties, gedachtewisseling, filmpjes, e.d. bedoeld is.

*Deze pagina is voor Columns die in kunnen gaan op de actualiteit, dingen aan de kaak kunnen stellen, of gewoon een alledaagse gebeurtenis beschrijven.

Kan lichtvoetig zijn of ernstig, een overdenking, ontmoeting, of een uitgebreidere verhandeling over een bepaald onderwerp.

Een Column vertegenwoordigt, met nadruk, de mening en gedachte van de columnist, hoe hij of zij de wereld en haar fenomenen beleeft en beziet.

Bijdragen van lezers onder eigen naam  zijn welkom als ze enigszins passen in de doelstelling van deze site.

Hieronder kunt u de columns lezen, reageren op een column, of zelf een column schrijven.

Nu is het schrijven van een column nog eenvoudiger gemaakt:

Als je al ingelogd bent met Facebook of Twitter account kan je hier direct schrijven en reageren.
Geen sociallogin? ………. dan kan het ook met ledenwachtwoord.
Of anders, als gastgebruiker, even de gegevens invullen.

(80 Reacties)

  1. Hans is een tevreden mens en heeft geen behoefte om mee te doen aan de massale volksverhuizingen die de overspannen mens van tegenwoordig over de hele wereld doet uitzwermen. Hoe...
    Lees meer

    Hans is een tevreden mens en heeft geen behoefte om mee te doen aan de massale volksverhuizingen die de overspannen mens van tegenwoordig over de hele wereld doet uitzwermen. Hoe verder hoe beter en dat alles ook nog eens binnen een bepaalde vastgelegde periode van de vakantie, en dat niet alleen maar het liefst in grote getalen.
    Op een gegeven moment is Hans, als rasechte anti-toerist, toch weer eens met vakantie geweest. Familie en vrienden bleven zijn ongelijk bevestigen met mooie vakantie verhalen en hoe het toerisme de wereld en de mens kan verrijken.
    Zelf probeerde hij hen uit te leggen dat hij geen behoefte had aan verre reizen omdat het in zijn eigen omgeving en landje mooi genoeg is en dat het wellicht elders anders is, maar niet mooier. Die niet te stuiten behoefte aan alsmaar weer nieuwe indrukken begrijpt hij niet en in zijn eenvoud ziet hij het als een gevolg van de materialistische hebzucht die nooit genoeg heeft. Naast het verzamelen van veel onnodige spullen, wil men ook nieuwe indrukken verzamelen en die vastleggen d.m.v. foto’s, veel foto’s.

    Hij besloot mijn weerzin te overwinnen en nog eens zijn weerstand en vaststaande mening aan een eerlijk onderzoek te onderwerpen en naar het drielandengebied te gaan rond de Bodenmeer. Laat ik het dan maar gelijk goed doen dacht hij en Duitsland, Zwitserland en Oostenrijk in één vakantie te bezoeken en om er te komen moet je door België en Frankrijk, wat wil je nog meer.

    Daar moet nog bij verteld worden dat Hans niet als held geboren is en zijn leven lang al moet worstelen met overgevoeligheid en een claustrofobische angst. Hij staat nog dicht bij de ziel en voelt zich blijkbaar opgesloten in zijn eigen lichaam. Veel mensen lijden aan onverklaarbare angsten die hier weleens mee te maken kunnen hebben; de ziel wil eruit omdat het de overmaat aan prikkels niet aankan omdat ze in feite onmenselijke proporties hebben aangenomen.
    Zijn zoon is in Californië gaan wonen en zijn vader durft en wil niet mee met een vliegtuig waar hij 10 uur in opgesloten zit. Hij krijg het al benauwd in een lift die omhoog gaat volgepakt met wildvreemde mensen, en voelt zich al opgesloten in zijn eigen schoenen.
    Daarom ook beschouwde hij deze reis als een soort vuurdoop voor de eventuele reis naar Californië.
    Soms moet hij iemand ophalen of wegbrengen van en naar Schiphol en verbaast hij zich over de krioelende mensenmassa die blijkbaar zonder problemen daar rondlopen als ervaren wereldburgers. Hijzelf voelt zich in die massa min of meer bedreigd en ontheemd en totaal niet op mijn gemak en als hij de hal weer mag verlaten voelt hij een opstijgende dankbaarheid en opluchting dat hij er niet aan mee hoeft te doen.

    De auto volgeladen, huisje besproken in het Zwarte woud op zo’n 900 kilometer afstand met de geestelijke ondersteuning van familie en vrienden die appjes stuurden met de volgende teksten: geweldig, we zijn trots op je, de wereld is groter dan de omgeving van je huis, eindelijk word je een normaal mens, het verrijkt je leven, etc., etc.
    Hij had een route uitgestippeld via zijn geliefde Limburg, daarna België, Luxemburg en via Straatsburg naar de eindbestemming. Onderweg passeerde hij links en rechts prachtige gebieden: Zuid-Limburg, De Ardennen, De Eifel, Luxemburg, maar bleef maar door jakkeren over de snelwegen.
    Hij schreef mij over zijn belevenissen via de groepsapp, die hij normaal gesproken vermoeiend en afleidend vond:

    “Als je de vrachtwagens wil inhalen ben je in Duitsland gewaarschuwd omdat je denkt voldoende tijd te hebben, maar de naderende auto’s zijn in een split second, al knipperend met de lichten, achter je. Snelheden van 170 km of nog harder blijken daar normaal te zijn. Als ik te hard rijd, omdat er ingehaald moet worden en mij moet aanpassen aan het verkeer, is het net alsof de auto mij vooruitgaat en ikzelf in vertwijfeling achter blijft; mijn lichaamsdelen kunnen dat niet aan omdat het onnatuurlijk en onmenselijk is, tenminste zo werkt dat nog bij mij. Ik ben waarschijnlijk in de verkeerde eeuw terecht gekomen omdat paard en wagen mij meer nabij zijn.
    Het prachtige huis, volgens de brochure, bleek aan een bouwput te liggen waar een grote kraan heen en weer zwaaide. Naast het huis stond een idyllisch kerkje die ieder kwartier de tijd luidde. Daar ik een lichte slaper ben schrok ik steeds weer wakker omdat het leek alsof iemand naast mij stond en keihard op een gong sloeg.”
    -Zijn ervaring met huisjes is overigens altijd een teleurstelling geweest en meestal pakte hij ruim voor de geboekte tijd zijn spulletjes weer in en vertrok opgelucht naar huis. Kamperen is ook niet aan hem besteed na vroegere ervaringen met storm, regen en overbevolking. --

    “Rond het Bodenmeer kan je fietsen en dat vind ik als Hollander nu een geweldig tijdverdrijf, vandaar mijn keus om daar te willen zijn, maar dat gebied is de toeristische attractie van Duitsland en de anderen omliggende landen en je kon er al in mei over de hoofden lopen of in mijn geval fietsen. Het is er ook werkelijk mooi met aan de overkant de Zwitserse bergen met besneeuwde toppen, kloosters en kerkjes en de natuur op zijn mooist. Ik ben de heuvels in gefietst en voelde mij daar meer thuis. De oorverdovende stilte en de schoonheid brachten mij in ontroering en dan komen er bespiegelingen in mij op en vraag ik mij af hoe het mogelijk is dat de mensheid maar oorlog blijft voeren ondanks de natuurlijke schoonheid waarin ze leven. Dat de menselijke aard zo hebzuchtig en dom is dat ze zelfs hun eigen leefomgeving vernietigen en dat vervolgens ook elders in de wereld gaan doen.
    Reizen maakt dat je avonturen kunt beleven en andere mensen en culturen kan ontmoeten, en dat is zeker waar; ik heb werkelijk mooie en behulpzame mensen ontmoet en dat is een verrijking. Er zijn in feite veel meer mooie, ontroerende en zachtaardige mensen van goeden wille dan dat er ontaarde mensen rondlopen.

    Zoals altijd hield ik het verder voor gezien ruim voor de tijd en vertrok weer, en nu over de autobaan om eerder thuis te zijn. Een aangesloten lint van vrachtwagens en de voorbijrazende auto’s van opgejaagde mensen. Als ze achter mij aan zitten voel ik mij opgejaagd wild en heb de neiging om nog harder te gaan rijden en zoek een opening tussen de vrachtwagens om weer even tot bedaren te komen. Dat het ook levensgevaarlijk is op de weg bleek weer, toen een vrachtwagen een wiel verloor, een auto met oplegger wild uitweek naar rechts en al scharend mijn kant op kwam. Achterom kijkend ontstond er een chaos op de weg en ik reed met kloppend hart door, mij bewust dat ik het op een haar na had overleefd.
    Na negen uur rijden kwam ik aan op Hollandse bodem en was dankbaar dat ik het gehaald had, maar hier bleek het nog veel drukker te zijn en de autowegen stonden propvol met stilstaand en zacht rijdend verkeer van Eindhoven tot ver voorbij Utrecht.

    Drie dagen uit moeten rusten van mijn vakantie en besloten dat het experiment op een mislukking was uit gelopen en ik dit nooit meer zal doen, omdat het in ieder geval voor zo’n figuur als ik een ongezonde situatie is en niet passend bij mijn natuur.”De anti-toerist