Nieuwe Broeder-Zusterschap De Verwanten

Deze Site… Nieuwe Broeder-Zusterschap.-De Verwanten..wil een podium geven aan het idee over nieuwe broeder-zusterschap en verwantschap in haar diverse verschijningsvormen in deze tijd. Over in relatie zijn met onszelf, de ander, en alles wat ons omgeeft, waar we mee in verbinding staan en afhankelijk van zijn, omdat we er onverbrekelijk deel van uitmaken.

klik om in te loggen

Welkom op nieuwebroederschap.nl! Door gebruik te maken van social login kunt u inloggen of registreren, dit gaat geheel automatish. Als u ingelogd bent kunt u bijvoorbeeld gemakkelijker reageren op de artikelen, het prikbord en de columns.

U kunt ook registreren met email, dan kunt u inloggen met een wachtwoord

(klik) om in te loggen wachtwoord
Wachtwoord vergeten?

SCHRIJF EEN COLUMN

???????????????????????????????????????????????????????????????????????????????COLUMNS

*Is anders dan prikbord dat meer voor kortere reacties, gedachtewisseling, filmpjes, e.d. bedoeld is.

*Deze pagina is voor Columns die in kunnen gaan op de actualiteit, dingen aan de kaak kunnen stellen, of gewoon een alledaagse gebeurtenis beschrijven.

Kan lichtvoetig zijn of ernstig, een overdenking, ontmoeting, of een uitgebreidere verhandeling over een bepaald onderwerp.

Een Column vertegenwoordigt, met nadruk, de mening en gedachte van de columnist, hoe hij of zij de wereld en haar fenomenen beleeft en beziet.

Bijdragen van lezers onder eigen naam  zijn welkom als ze enigszins passen in de doelstelling van deze site.

Hieronder kunt u de columns lezen, reageren op een column, of zelf een column schrijven.

Nu is het schrijven van een column nog eenvoudiger gemaakt:

Als je al ingelogd bent met Facebook of Twitter account kan je hier direct schrijven en reageren.
Geen sociallogin? ………. dan kan het ook met ledenwachtwoord.
Of anders, als gastgebruiker, even de gegevens invullen.

(80 Reacties)

  1. Onder het grijze druipende afdakje stonden ze dicht tegen elkaar aan, in innige omhelzing. Een groepje van ongeveer 8 of 10 mensen, dat was niet goed te zien en bovendien...
    Lees meer

    Onder het grijze druipende afdakje stonden ze dicht tegen elkaar aan, in innige omhelzing. Een groepje van ongeveer 8 of 10 mensen, dat was niet goed te zien en bovendien verschilde hun aantal voortdurend. Er werd nauwelijks gesproken. Af en toe hoorde je iemand zachtjes ‘Tja.’zeggen, of: ‘Het is wat.’, maar soms ook iets langere zinnen als: ‘Zo gaan de dingen nu eenmaal.’ of: ‘Morgen zal het wel weer anders zijn.’ Een vrouw klopte een man vriendschappelijk op zijn schouder. Een andere vrouw zuchtte even. Aan haar lichaamshouding was op te maken dat ze geheel ontspannen was.
    Regelmatig maakten mensen zich met duidelijke tegenzin los uit het groepje om weer naar binnen te gaan. Even later kwamen er weer anderen naar buiten en liepen rechtstreeks naar het afdakje toe. Die werden dan liefdevol door de anderen opgenomen.

    Het gedrag van deze mensen viel echter niet in de smaak bij de mensen die binnen bleven. ‘Daar gaan ze weer naar het afdakje, alsof ze niets beters te doen hebben!’ De afdakkertjes verontschuldigden zich dan steevast door te zeggen dat ze dat ook niet voor hun plezier deden, daar buiten in de kou gaan staan. Maar ze moesten wel, omdat het binnen nu eenmaal niet mocht. De ouderen onder hen herinnerden het zich nog goed. Die tijd toen het nog wel mocht. Maar ze vertelden dat ook toen niet iedereen gelukkig was met de situatie. Zo was het erg vervelend als je omhelsd werd terwijl je over iets moeilijks moest nadenken. Dat kwam vaker voor. De meesten lieten dat wel duidelijk merken door de ander van zich af te duwen, maar er waren er ook die dat lastig vonden. Dat kwam omdat ze het enerzijds toch ook wel weer prettig vonden, en anderzijds juist helemaal niet! Maar terwijl ze daar inzicht in probeerden te krijgen was het kwaad al geschied. Het was dan wel prettig als je er na afloop over kon praten. Dat was niet altijd gemakkelijk, maar voor dergelijke gevallen was er een rustig en aandachtig persoon aangewezen waarbij je steun kon zoeken.

    Breed gedragen overeenstemming over het afdakje was er niet, en het zag er ook niet naar uit dat het ooit zover zou komen. Maar het leven was er wel een stuk overzichtelijker door geworden. Als je onder het afdakje ging staan kwam je uit voor je behoefte aan omhelzing en nabijheid. Als je weer naar binnen ging gaf je daarmee te kennen dat je niet langer weerstand kon bieden aan je schuldgevoel. Als je dan een tijdje binnen was geweest nam het verlangen naar het afdakje steeds meer toe, totdat verzet ertegen zinloos was geworden. Het was verbazingwekkend welke methoden er in omloop waren om meerdere malen per dag naar het afdakje te kunnen gaan. Sommige mensen dwongen respect af door de wijze waarop ze die methoden in een overtuigende volgorde wisten te zetten. Het was dan ook van het grootste belang daar goed in te worden.

  2. Het door een marmot aangetroffen skelet van de eenzame bergschavuit Viloery Graubenviërs werd zorgvuldig onderzocht door hoog afgeleide beenderologen. Zij stelden vast dat de Egoïsche Spelen op 22 floréal in...
    Lees meer

    Het door een marmot aangetroffen skelet van de eenzame bergschavuit Viloery Graubenviërs werd zorgvuldig onderzocht door hoog afgeleide beenderologen. Zij stelden vast dat de Egoïsche Spelen op 22 floréal in het jaar van de Aalscholver plaats moesten vinden.
    De jaren waren voorbij gekropen maar vandaag was het dan eindelijk zover. Op de laagvlakte bij de rivier was alles in gereedheid gebracht en er waren veel mensen op de been. De zon scheen volop, maar het was zeker niet te warm. Een jonge vrouw in een lichtblauwe jurk trad naar voren. Het geroezemoes verstomde want het was duidelijk te zien dat ze een volkomen verbrijzeld ego had. Het feit dat ze geen enkele moeite deed om dat te verbergen maakte diepe indruk op de menigte. Ze hief haar rechterhand omhoog en onmiddellijk stegen er 12 zwarte zwanen op. Gracieus en met trage vleugelslag begaven ze zich op weg naar het oosten.

    De Egoïsche Spelen waren begonnen…

    Ontspannen kwamen de spelers uit de grotten tevoorschijn en bogen deemoedig voor de toeschouwers. Geapplaudisseerd werd er niet omdat dat als ongepast zou kunnen worden beschouwd. Op een teken van de vrouw kwamen de pompers tevoorschijn. De spelers gingen liggen en de pompers brachten slangen op hun speciaal geprepareerde zonnevlechten aan. De hoofdpomper startte de machine en onmiddellijk begonnen zijn medewerkers zorg te dragen dat de lichamen van de deelnemers zoveel mogelijk ruimte innamen. Dat viel nog niet mee! Het zilte zweet stroomde met liters van de lichamen van de pompers en zoutkristallen werden duidelijk zichtbaar op hun voorhoofden. Toen de zwanen uit het zicht verdwenen waren gaf de vrouw met het verbrijzelde ego een teken met haar linkerhand waarop de pompers direct stopten en de slangen opruimden.

    Zelfverzekerd betraden de Ego’s nu het speelveld en iedereen begon meteen aan het innemen van zijn territorium. Giga Ego had een zelfgemaakt krukje bij zich. Hij zette het in het midden en ging er op staan. ‘Kijk.’ sprak hij minzaam. De gezichten van de andere ego’s betrokken. Groot Ego verloor het beetje zelfbeheersing dat hij had. ‘Ellendige egogerichte belhamel!’ schreeuwde hij. Giga Ego deed alsof hij het niet gehoord had. ‘Niet op het Ego spelen maar op het gedachtegoed.’ corrigeerde Klein Ego hem hoofdschuddend. ‘Deze man is doordrenkt van zijn gedachtegoed!’ meende Gekwetst Ego. ‘Toe nou, hij heeft zich toch ook niet zelf gemaakt?’ vond Onderdanig Ego. ‘Gelukkig maar. Want dan zou het allemaal nog veel erger zijn geweest.’ riep Egogericht Ego uit. Defensief Ego beende op Giga Ego af en schopte pardoes het krukje omver waardoor Giga Ego lelijk ten val kwam. Gekwetst Ego rende er heen en greep Defensief Ego hardhandig bij zijn lurven. Toen de situatie volkomen onbeheersbaar dreigde te worden verscheen een der beenderologen met een messing toeter in zijn hand. Net op tijd want omdat deze beroepsgroep in hoog aanzien staat was het op slag muisstil. ‘Beste mensen.’ riep hij nadat hij de toeter voor zijn mond had gebracht, ‘Het spijt ons zeer. We hebben een heel klein rekenfoutje gemaakt. De Spelen hadden morgen pas plaats moeten vinden.’

    Enkele uren bleef iedereen sprakeloos op zijn plek staan. Pas tegen de avond begaf men zich kalm huiswaarts.

    • Ik reageer niet snel maar nu moet het toch even van het hart:
      Meesterlijk….in één woord!!
      Bedankt……ik volg uw columns met interesse.
      Vriendelijke groet,
      Adriaan

      • Hartelijk dank voor je sympathieke reactie Adriaan! Enne.. zeg maar gerust ‘jij’ hoor 🙂

        • Die blaasbalg:) het doet vermoeden dat je niets moet hebben van flauwekulletje:)

          • Ik bedoel dus juist het omgekeerde, teveel ernst en gedoe, die ego’s uit je verhaal:) kunnen behoorlijk de boel verstieren.

          • Haha, juist wel natuurlijk Leonie. Die neerdrukkende zwaarte op Nietsamen benam veel mensen de adem. Dat had tot gevolg dat de leuke mensen met bubbeltjes de site allemaal de rug toe keerden. Heel jammer want op spiritueel gebied kende de site zijn gelijke niet in Nederland.

            Maar ja, de oude Rozenkruisers zeiden het al: opgaan, blinken en… verzinken.

        • Ja het is mooi bedacht Herm. Als ik om uitleg vraag zal het verhaal denk ik niet ten goede komen. Het heeft nu iets mysterieus en dat is waarschijnlijk ook je bedoeling.
          Na een aantal keren gelezen te hebben gingen de ego.s wel leven.
          Groet

          • Hoi Jael,

            Bedankt voor je reactie! Ik schreef dit verhaaltje een paar jaar geleden op Nietsamen, waar ik toen lid van was. Indertijd werd daar ‘wel eens’ geredetwist over het ego. Nu ben ik zelf nooit onder een gefragmenteerd bewustzijn gebukt gegaan, maar ik hing wel graag zo af en toe de blaasbalg uit met de bedoeling wat vrolijke verwarring te stichten. Zo moet je dit schrijfseltje dus zien. Er zit geen diepere wijsheid in of zo, althans: niet dat ik weet 🙂

            (bij jouw reactie zit geen reageerknop Leonie, dus ik hoop dat deze uitleg ook een antwoord op jouw vraag is?)

          • Ja, wat is je punt Herm 🙂 ik breek mijn hoofd erover? Misschien minder hoofd?en….intrigerend is het wel:)

  3. ‘Bea Lazermans, aandachtverlener’ stond er op het naar lijnolie ruikende blankhouten bord naast de voordeur. Resoluut drukte de man net ietsje te lang op de deurbel. Hij schrok er zelf...
    Lees meer

    ‘Bea Lazermans, aandachtverlener’ stond er op het naar lijnolie ruikende blankhouten bord naast de voordeur. Resoluut drukte de man net ietsje te lang op de deurbel. Hij schrok er zelf van. Een volslanke vrouw gekleed in een appelgroene ruimvallende jurk deed de deur open.
    Sorry voor het lange bellen, ik dacht dat u mij niet hoorde, verontschuldigde hij zich.
    Geeft niet, zei de vrouw. Zo gaat dat hier wel vaker. Gaat u zitten en maak het u gemakkelijk. Wilt u koffie?

    Is het de laatste tijd erger geworden? vroeg ze en zette de koffie voor hem neer.
    Wat heet. Ik hunker voortdurend naar aandacht. Soms sta ik opeens midden op straat stil. Dan zet ik mijn handen aan mijn mond en roep: Kijk! Hier ben ik!
    Hoe reageren de mensen daar op?
    Allemaal anders. Sommigen zelfs door te doen alsof ze me niet opmerken. Een keer kwam een vrouw naar mij toe en ze zei: Bedankt dat u zich tot mij gericht heeft vandaag. Dat had ik net nodig. Mijn dag is weer goed mijnheer. Dat was wel een vreemde ervaring.

    Weet u, ik bega ook verkeersovertredingen om aandacht van medeweggebruikers en politieagenten te krijgen. Bea fronste haar voorhoofd. Hij zag het en kleurde even. Maar ik pas wel op hoor. Geen echt gevaarlijke dingen.
    Zeg eens. Hoeveel aandacht heeft u eigenlijk nodig?
    Dat vroeg ik mij dus ook af. Ik heb het de laatste weken eens bijgehouden. Hij haalde een groezelig schriftje tevoorschijn en gaf het haar.
    Mooi zo! prees mevrouw Lazermans en stak haar duim met ongelakte kortgeknipte nagel omhoog.
    Die grafieken geven mijn aandachtsbehoefte weer op elk moment van de dag.
    Ze knikte goedkeurend terwijl ze belangstellend door het schriftje bladerde. Hij verkneukelde zich zichtbaar bij die aanblik.

    Ze keek op. Zou u het fijn vinden als ik u nu een aai over uw bol zou geven? vroeg Bea. Die heeft u immers verdiend! Op dat moment rinkelde de ouderwetse bakelieten telefoon. Dat was best jammer.

    • test of de foto er goed opkomt

      • Ja hoor, papa (of is het mama?) aap met ukkepukaapje 🙂

        • Ze zijn met de site bezig, blijft gedoe, nu twee keer kies bestand en de foto toch weer bovenaan. Tja, Herm apenstreken:)

          • Zucht, ja, een ding is 100% zeker: het blijft altijd gedoe.

            Ik werk zelf al jaren in de ict en ik heb intussen al voor meer dan 10 grote Nederlandse bedrijven gewerkt. En raad eens? Het is eigenlijk overal kommer en kwel, nergens is de zaak op orde. Daar komt nog bij dat veel voor de buitenwereld gemaskeerd wordt. Wij worden geacht de schijn op te houden.

            Probleem in de ict is dat het zo complex geworden is dat niemand meer het totale overzicht heeft. Iedereen ziet alleen zijn eigen eilandje. En iedereen zegt dat zijn eigen stukje in orde is. Dat zal ook wel zo zijn, alleen moeten die stukjes wel met elkaar kunnen praten en, lach niet, naar elkaar luisteren. En daar schort het nu juist aan. Weet je, computers lijken wel wat op mensen.

            Cornelis Vreeswijk zong het al: Misschien wordt het morgen beter, al wordt het toch nooit goed.

    • Bij het lezen van je column dacht ik aan iets wat eens grote indruk op mij gemaakt heeft en in welke mate aandacht van belang is. Zonder werkelijke aandacht geen leven.
      Huub Schellekens 15 maart 2003, Volkskrant archief.
      Volgens de destijds geldende opvatting was het gedrag van kinderen alleen maar aangeleerd. Ouders werd voorgehouden dat moederliefde een ernstige bedreiging voor de gezondheid was. Kinderziekenhuizen werden volgens deze nieuwe inzichten ingericht met steriele, met muskietengaas overdekte wiegjes. De patiëntjes werden verzorgd en verschoond met zo weinig mogelijk contact met de verpleegsters. Uiteraard was bezoek door ouders verboden. In weeshuizen werden de kinderen zelfs ontmoedigd onderlinge vriendschappen te sluiten.De gevolgen van deze harteloze praktijken waren dramatisch. In sommige instellingen was 90 procent van de kinderen binnen een jaar dood. Meestal overleden ze aan kinderziekten, zoals mazelen of roodvonk. Niemand besefte dat de verminderde weerstand van de kinderen het probleem was. De ommekeer begon toen in de oorlogsjaren in Engeland zevenhonderdduizend kinderen uit de grote steden bij pleeggezinnen op het platteland werden ondergebracht als bescherming tegen bombardementen. Een groot aantal van die kinderen leed aan bedplassen, concentratiestoornissen, nachtmerries en apathie, precies zoals de kleintjes die in ziekenhuizen en weeshuizen verbleven.Britse en Amerikaanse wetenschappers begonnen de boodschap uit te dragen dat liefde en aandacht voor de normale ontwikkeling van een kind essentieel zijn. Ze vonden weinig gehoor.Het definitieve bewijs dat een baby niet zonder aanraken, liefde en knuffelen kan, moest wachten op het onderzoek van de Amerikaanse experimenteel psycholoog Harry Harlow. In zijn tijd gold de rat als het standaardmodel voor gedragsonderzoek. Toen hij in 1930 tot hoogleraar werd benoemd op de universiteit van Winsconsin bleken de rattenstallen daar net gesloten. Een nieuwe fok moest hij wegens stankoverlast sluiten.Ten einde raad ging hij met zijn studenten het gedrag bestuderen van de apen in de lokale dierentuin. Daar raakte hij overtuigd dat deze dieren meer konden leren over menselijk gedrag dan ratten. Hij besloot eigenhandig een gebouw voor apenstudies op het universiteitsterrein te bouwen.Aanvankelijk was hij geïnteresseerd in de intelligentie van apen. En hij ontdekte dat een aap die in zijn eentje werd grootgebracht, meer moeite had met het oplossen van problemen, maar dat het diertje ook ernstige gedragsstoornissen ontwikkelde.Zodoende raakte hij geïnteresseerd in de rol van de moeder bij de ontwikkeling van pasgeboren apen. Zijn beroemdste experiment berustte op een keus tussen een kunstmoeder van ijzerdraad met een melkfles of eentje van pluche.De aapjes kozen steeds voor de zachte kunstmoeder, zelfs als dat verhongering betekende. Werden de dieren aan het schrikken gebracht, dan renden ze ook naar de moeder van pluche om bescherming. Kortom: zachtheid en bescherming hebben de voorkeur boven voedsel.De conclusie dat liefde en affectie het belangrijkste zijn voor de ontwikkeling van het kind maakte Harlow tot een gevierd wetenschapper. Hij stierf in 1981 door depressies en alcoholisme vervreemd van zijn eigen kinderen en verfoeid door dieractivisten die zijn experimenten met apen wreed vonden. Maar daarmee heeft hij talloze kinderen het leven gered en een liefdevolle opvoeding bezorgd, zoals te lezen is in zijn recente biografie Love at Goon Park door Deborah Bloom.

      • Pfoe, een indrukwekkend verhaal Jan!

        Citaat: “De conclusie dat liefde en affectie het belangrijkste zijn voor de ontwikkeling van het kind maakte Harlow tot een gevierd wetenschapper.”
        Wat een gekke wereld is dit toch! De wetenschapper ‘toont aan’ dat een fikse portie liefde goed is voor een kind en wordt daardoor een held .

        En wat triest hoe het met hem afliep. De strijd in de grote wereld glansrijk gewonnen en in zijn eigen kleine persoonlijke kring weggezakt in kleurloze modder.

    • Ja dit is een heel herkenbare 🙂
      handje hebben als je wandelt, jij naar bed hij naar bed. Jij naar buiten hij naar buiten. Koken….hij wil mee koken!!!!
      Mijn hemel, die geef ik een schop en zeker geen aai:)

  4. Zondag morgen, Helder fris zonlicht valt de huiskamer binnen.Het belooft een fijne dag te worden.Ik ontbijt met op de achtergrond de muziek van Sibelius . Mijn partner heeft kennelijk onderwijl...
    Lees meer

    Zondag morgen,
    Helder fris zonlicht valt de huiskamer binnen.Het belooft een fijne dag te worden.Ik ontbijt met op de achtergrond de muziek van Sibelius .
    Mijn partner heeft kennelijk onderwijl al de benen genomen, maakt waarschijnlijk een wandeling in bos of langs het strand.Ik moet mijn draai vinden,na zo een week van onder de mensen zijn:
    Dan loop ik wat door het huis, doe geen dingen die het vermelden waard zijn, kijk in boeken, krant en bijlagen, soms een of andere suffe film, het maakt niet uit. Vooral nu even geen diepzinnigheid en ook geen verzorgd uiterlijk, want zondag loop ik erbij als een slons.
    Meestal heb ik de hele dag een soort pyjama-achtig nachtdinges aan,het is ondefinieerbaar. Mijn vriendin,een paar huizen verder, heeft dezelfde eigenschap en het komt voor dat ik op afgetrapte sloffen even door de steeg ren ” om te ontkomen aan Burenblik” en om haar als enige persoon te mogen bezoeken! Dan vind ik haar onderuitgezakt, zie ik haar hangen, haren ongekamd, een versleten badmantel en afgetrapte sloffen,als een clochard onder een platte stenen brug!
    Alleen zij en ik verstaan de kunst van het slonzen.

    Mijn vriendin en ik praten dan in alle toonaarden uitgebreid over onze ervaringen van de achter ons liggende week!
    Soms …dan komt er iemand argeloos aanbellen en dat bezorgd ons een grote schrik ,dan duiken wij achter een bank totdat het gevaar geweken is en soms zijn we net te laat en dan vinden wij daar zo een opgestreken en kraakheldere persoon als van een andere planeet.
    Hij of zij herkent ons even niet,voelt ook aan dat hij niet verwacht nog gewenst is.Het gesprek is daarna ongemakkelijk,ook als wij ons verontschuldigen voor ons voorkomen en het door de persoon in kwestie ruiterlijk weggewuifd wordt.
    Als zo iemand dan weg is zijn we kapot en moeten we opnieuw beginnen.
    Het is zaak het weekend optimaal in verslonzing door te kunnen brengen willen we de volgende start in de week weer aanvangen.
    Het ergste is toch eigenlijk wel geweest toen er in zo’n weekend, die leuke man voor de deur stond die bedoelt is/was voor door de week. Inmiddels zien we hem niet meer.

    Leonie

  5. John Hogervorst

    9 januari 2016 om 10:28

    Fietsend naar de driegeleding Het aanleren van een nieuwe vaardigheid gaat soms gepaard met heel wat inspanning. Daarna, wanneer de vaardigheid in de praktijk beoefend wordt, vraagt dit steeds minder...
    Lees meer

    Fietsend naar de driegeleding

    Het aanleren van een nieuwe vaardigheid gaat soms gepaard met heel wat inspanning. Daarna, wanneer de vaardigheid in de praktijk beoefend wordt, vraagt dit steeds minder bewuste inspanning. Weer later vergt het uitoefenen van deze vaardigheid nauwelijks nog een bewuste inspanning en kan soms zelfs tegelijkertijd met het beoefenen van andere vaardigheden gebeuren. Zo gaat het bijvoorbeeld met het lopen of het spreken, maar ook met het fietsen of autorijden.
    Deze voorbeelden liggen besloten in het leven van een individueel mens. Op een ander vlak lijkt, maar dan voor wat betreft de mensheid als zodanig, een verwant proces werkzaam te zijn. Dat andere vlak, daarmee duiden we hier op het gebied van de ontwikkeling van het menselijk bewustzijn. Dat ontwikkelt zich ook in de stroom van de tijd en daarbinnen lijkt het zo te zijn dat nieuwe denkbeelden, nieuwe inzichten en dergelijke aanvankelijk met moeite en inspanning gedacht kunnen worden -- beginnend bij enkelingen -- maar in het verloop van de tijd steeds ‘makkelijker’ te begrijpen zijn en dus door steeds meer mensen na-gedacht kunnen worden.
    Wat vandaag binnen het algemeen menselijk bewustzijn gemeengoed is, begon daar (binnen het menselijk bewustzijn) ooit als moeizaam bevochten gedachte van enkelingen. Het denken van een gedachte, het worstelen met een denkbeeld om het beter te begrijpen, heeft -- zo kunnen we aflezen aan de ontwikkelingsweg van de mensheid -- niet alleen een individuele maar ook een bredere betekenis: dit individuele proces maakt denkbeelden stap voor stap, tot gedachten-gemeengoed. En dit gedachten-gemeengoed wordt tot de basis van onze dagelijkse praktijk.
    Wat een enorm bemoedigend besef valt hieruit te putten! Dat wat wij, met vallen en opstaan, stamelend en stotterend, denkend veroveren winnen we niet slechts voor onszelf maar voor de hele mensheid. En: al laten uiterlijke omstandigheden, een gebrek aan initiatiefkracht en dergelijke een volle verwerkelijking van de sociale driegeleding op dit moment, misschien, niet toe -- de actieve poging meer en meer van de driegeleding te begrijpen is niets meer of minder dan het helpen incarneren van de driegeledingsimpuls in de werkelijkheid van het sociale leven.
    De meest concrete hindernis op deze route is er dus één die uitsluitend in onszelf wortelt -- en die we dus ook in ‘eigen hand hebben’. Dat wat ons afhoudt van een dieper begrip van de sociale driegeleding is onze neiging tot het niet-wezenlijke. Een neiging die we allemaal heel concreet kennen, die ons dagelijks en in vele vormen besluipt maar ook één die we op ieder moment dat wij willen kunnen overwinnen. Steeds opnieuw.
    John Hogervorst Voor meer informatie over driegeleding http://nieuwebroederschap.nl/sociale-driegeleding/

  6. Midden jaren 90 werkte ik als cameraman, samen met een theatergezelschap. De acteurs speelden twee weken lang op straat in het centrum van een middelgrote stad, ergens in Nederland. Het...
    Lees meer

    Midden jaren 90 werkte ik als cameraman, samen met een theatergezelschap. De acteurs speelden twee weken lang op straat in het centrum van een middelgrote stad, ergens in Nederland. Het geheel moest echter niet als theater herkenbaar zijn, en mijn taak was het om onopvallend de interactie tussen de acteurs en de voorbijgangers vast te leggen.

    Zo was ik die ochtend al vroeg op pad om de opnamelocaties voor die dag te bekijken en om de apparatuur in te regelen. De winkels waren nog niet open en het was stil op straat. Mijn aandacht werd getrokken door een oude vrouw die iets op een bank legde. Ze zag mij ook en schuifelde naar me toe.
    ‘Goedemorgen mijnheer. Lekker rustig nog nu hè? Bent u van de televisie?’
    ‘Zoiets ja.’
    ‘U heeft mij toch niet gefilmd zeker?’
    ‘Nee mevrouw. Maakt u zich geen zorgen.’
    ‘O, gelukkig. U zult wel denken: wat doet die mevrouw daar?’
    ‘Ja, dat klopt. Dat dacht ik inderdaad.’ zei ik geamuseerd.
    ‘Nou, weet u, hier zijn altijd veel junkies. U weet wel, van die opgeschoten jongelui die van die akelige drugs gebruiken.’
    ‘O ja?’ vroeg ik. ‘Zijn die hier? Ik ben hier niet bekend.’
    ‘Jazeker. Elke dag.’ verzekerde ze me. ‘Ik vind dat verschrikkelijk. Die zijn zo bleek en zo mager. Wat moet dat erg zijn voor die ouders. Zelf heb ik jammer genoeg geen kinderen. Ik kon ze niet krijgen. Maar ach, als je kind dan een junk wordt, daar moet je toch niet aan denken. Wat een verdriet zullen ze hebben, die mensen. Als ze hun zoon of dochter zo zien. Vreselijk. Dat is mij dan wel bespaard gebleven.’
    ‘U heeft gelijk. Dat gun je niemand.’ zei ik.

    ‘En nu wilt u natuurlijk wel weten wat ik daar op die bank heb gelegd hè.’ vroeg ze.
    Ik lachte. ‘Vertel het maar mevrouw. Het is ons geheimpje.’
    ‘Boterhammen!’ antwoordde ze. ‘Die moeten goed eten! Elke ochtend, als ze nog slapen, dan leg ik daar een pakketje dubbele boterhammen neer. Met kaas, met ham en met hagelslag. Gesmeerd met goeie boter. Dat weten ze. Als ze wakker zijn komen ze naar de bank. Dan vouwen ze dat zilverpapier open, halen er uit wat ze lekker vinden en eten dat op. Ik zit dan boven verstopt achter de vitrage te kijken. Ze zien mij niet, en dat hoeft ook niet, maar ik zie hen wel. En dan geniet ik mijnheer. Dan vegen ze de kruimels van hun mond en gaan ergens heen. Waarheen weet ik niet. Maar dan hebben ze in elk geval geen honger meer!’

    • Herm krijgt een gezicht:) prettig als je, vooral bij het digitale, je een gezicht ziet, het maakt het persoonlijker en menselijker.

      Mooi stukje weer Herm,de liefde en schoonheid is overal te vinden.
      Wie mij in dezer dagen ontroerde was Herman Finkers! Deze man zijn uitstraling is zo hartverwarmend.
      Ik ontwaar trouwens veel mooie mensen, maar ja, die die halen de kranten niet!

      Hartelijke groet,
      Leonie

      • Haha, ja Leonie, dat is zo. Als je mij volgende week donderdag om 9u17 in de Geleenstraat in Amsterdam Zuid ziet lopen zul je denken, verrek, die ken ik toch ergens van? 🙂

        Zeker, liefde en schoonheid zijn overal. Op de wandverhullende high definition televisieapparaten worden ze 24/7 in de hoofden van de kijkmensen geramd. Nu maar hopen dat ze zich af en toe herinneren dat daar buiten ook nog een alledaagse wereld met gebeurtenissen op postzegelformaat is.

    • Mooi verhaal Herm! Bedankt

      • Graag gedaan Jan 🙂

        Ik vond dat een mooi voorbeeld van iemand die elke dag een kleine en ongeziene daad stelt. En dan vanaf de 5e etage van haar bejaardenflat met kleedjes naar beneden kijken, geduldig wachtend, tot ze weer op komen dagen.

  7. De twaalf heilige nachten. De twaalf heilige nachten, een mogelijkheid om via je dromen lichtboodschappen te ontvangen. Dezer afgelopen nachten hebben mij bezocht met geen licht maar juist met schaduwkanten...
    Lees meer

    Bijlage:

    De twaalf heilige nachten.

    De twaalf heilige nachten, een mogelijkheid om via je dromen lichtboodschappen te ontvangen.

    Dezer afgelopen nachten hebben mij bezocht met geen licht maar juist met schaduwkanten en het duister wat er plaatst vindt in de wereld. De lijdende ziel van de verkrachte vrouwen en kinderen en het verdere oorlogsgeweld wat er heerst in de wereld, ben er door aangeslagen en het houdt mij bezig!

    Ik dacht erover na wat het doet met een kind dat op jonge leeftijd verkracht wordt, wat het met zo een ziel doet en hoe zo een kind zich nog met met de wereld kan verbinden?
    Toen ik zelf kind was ontbeerde ik liefde en zorg, ik weet nog dat op school er een meisje was waarvan de moeder de mooiste vestjes voor breidde, dat meisje vond dat heel gewoon daarentegen wist ik dat het iets heel bijzonders was.
    Is het niet zo dat juist de ontbering van iets je wakker maakt voor datgene wat ongewoon is? Dat als er alleen liefde en schoonheid is het als vanzelfsprekend en slapende wordt opgenomen en dat je het duister als zodanig niet kent en ook niet kunt onderkennen of tegen bestand bent? Natuurlijk bedoel ik hier niet mee dat je nu een kind in het duister moet dompelen en veelal ook heeft dit te maken met het persoonlijk karma van het kind wat voor een ervaringen het wil doorlopen. Daarom zijn er mensen die ” juist ” ondanks een goede jeugd wel het licht en duister waarnemen en krachtige mensen zijn.

    Maar globaal genomen neem ik waar dat een mens die geen oorlog nog geweld gekend heeft daardoor in staat is mensen, vluchtelingen, met veel ongevoeligheid het land uit te willen zetten? Zijn ze alleen in staat iets te voelen als er een dood kind licht aangespoeld op het strand? Komen ze met sentiment en kaarsen bij iedere ramp en lopen stille tochten! Hier wil ik niet mee neerhalen ieder goed bedoelde intentie, doch een globaal beeld en antwoord schetsen op wat het met de mens kan doen als hij geen persoonlijke ontberingen op bepaalde gebieden heeft gekend of ervaren. Dat hij daardoor denkt alles te kunnen zeggen, overal denkt recht op te hebben en strekken zich zijn zorgen zich zover uit als het niet zijn eigen welbevinden aantast. De citaten bloeien weelderig daar waar daden uitblijven en we geven lichtboodschappen voor hen die in het duister van de nacht hun kreten laten horen maar we hebben geen balsem voor hun wonden ! We strooien wijsheden te pas en te onpas bij iedere waarachtige vraag die komt uit een smartelijk hart.

    De twaalf heilige nachten laten mij achter in overpeinzing ..
    Ben benieuwd wat deze twaalf heilige nachten de andere lezer gebracht heeft aan inzicht?

    In verbondenheid
    Leonie Heine

    • Ook ik doe al jaren de twaalf heilige nachten. De advent is een voorbereiding voor mij op deze tijd. Ik laat me leiden door mijn dromen en heb deze dit jaar weergegeven in collages. Mijn uitgangspunt voor deze nachten was het gedicht van Pierre Kemp:

      Het licht is rond

      Het licht is rond en rolt naar alle kanten
      de bergen op en af, de dalen door,
      de wezens in en uit en langs de planten
      stijgt het de bomen in en gaat het alles voor.
      Waarheen? Ik vraag dat niet, ik kom, ik ga,
      omdat mijn handen en mijn voeten,
      mijn ogen en mijn hart zo moeten
      en ik het licht nu een maal zo versta.

      Uit: Transitieven en immobielen, 1940

      Per maand werk ik de collages uit om te zien wat de boodschap is. De eerste mand januari 2016 was duidelijk, ‘mijn waarheid drukt op het licht’ waardoor ik nu mijn normen en waardepatroon aan het observeren ben. Toen ik de collage klaar had waren de eerste woorden die opkwamen het verhaal van Khalil Gibran:

      Over Pijn

      EN EEN VROUW sprak, zeggende: Vertel ons iets over pijn.
      En hij zeide:
      Je pijn is het breken van de schaal die je inzicht omsluit.

      Zoals de steen van de vrucht breken moet, opdat haar hart in de zon moge staan, zo moet jij pijn kennen.

      En zo je in je hart de verwondering levendig kon houden om de wonderen in je dagelijks leven, zou je pijn je niet minder wonderlijk voorkomen dan je vreugde; en je zou de seizoenen van je hart aanvaarden, zoals je steeds de seizoenen hebt aanvaard die over je velden gaan.

      En je zou met gelijkmoedigheid de winter van je verdriet gadeslaan.

      Veel van je pijn heb jezelf gekozen. Zij is de bittere drank, waarmee de heelmeester je zieke zelf geneest. Heb dus vertrouwen in de heelmeester en drink zijn geneesmiddel in stilte en rust:

      Want zijn hand, al is zij zwaar en hard, wordt geleid door de tere hand van de Ongeziene.

      En de beker die hij brengt, ook al brandt zij je lippen, is gevormd uit de klei die de pottenbakker bevochtigd heeft met zijn eigen heilige tranen.

      Khalil Gibran

      De vreugde, pijn, ervaringen uit het verleden kleurt je zicht en bepaalt mede je normen en waarden patroon. Door mijn ervaringen van nu als meditatie te gebruiken wil ik helderheid krijgen of dit patroon nog in deze huidige tijd van mij past.

      Ik zal de collage met bijbehorende tekst plaatsen als januari voorbij is.

      Marialenn

    • Zeer herkenbare analyse Leonie.
      Eentje die ook nog wel buiten de 12 nachten van grote waarde zal blijken te zijn.

    • Was dit nu een voorspellende of vooruitziende droom, gezien de situatie in Keulen?
      Ik vond je stukje eerst wat eng maar opeens lijkt het een schril toekomstbeeld.
      Dit gebeurde ook in Egypte met de omwenteling daar, dat vrouwen ingesloten werden. Angstaanjagend dat het nu ook naar ons toekomt.
      Wat een trauma moet dat zijn als je hulpeloos overgeleverd bent.
      Je noemt de ongevoeligheid naar de vluchtelingen, maar dit maakt het er niet beter op. Hoewel dat helemaal niet duidelijk is wordt het direct gebruikt om al die mensen te diskwalificeren tot verkrachters. Toch nog een gelukkig nieuwjaar, je hebt een mooi stukje geschreven. Met dank,
      Adriaan

      • Adriaan het was voor mij ook een verassing dat ik dit vandaag op het nieuws zag. Ik droomde het nu zowat vier dagen geleden. Het was vooral in symbolen uitgedrukt wat ik zag.

        Zwarte robotachtige mannen, hun geslacht hing los van hun lichaam en was niet met hun wezen verbonden. Het geslacht werd tot zwaard in hun handen en daarmee penetreren ze de vrouwen . Schrikwekkende beelden. Het enorme leed onder kinderen.
        Het is niet de ver van ons bed show meer blijkbaar.

        We moeten nu vooral niet een groep mensen gaan stigmatiseren en onze angsten laten zegevieren en verder Adriaan ….laten we diegene in onze kringen onze aandacht en liefde schenken dan doen we al heel veel:)
        Hartelijke groet,
        Leonie

  8. Paula Lemmen Praktijk Aardewerk

    31 december 2015 om 21:02

    Paula Lemmen Praktijk Aarde-werk Oudjaar: Moeder aarde roept! Ontsteek je innerlijk vuur, richt je naar binnen, wat is voor jou dat mooie licht dat je wilt voelen, wilt zien, dat...
    Lees meer

    Paula Lemmen Praktijk Aarde-werk

    Oudjaar: Moeder aarde roept! Ontsteek je innerlijk vuur, richt je naar binnen, wat is voor jou dat mooie licht dat je wilt voelen, wilt zien, dat gevoel van geluk, dat gevoel van het paradijs? Je kunt ervoor kiezen je blik niet meer op de uiterlijke wereld te richten, je mag en kunt je naar binnen richten naar je innerlijke stilte waar je waarheid van je ziel verborgen ligt. Je ziel waar je oneindig veel liefde voelt en de kracht kunt putten om dat uit te dragen naar je medemens, een lichtje in de duisternis kunt zijn.
    Je kunt kiezen vanavond om 24.00 uur vuurwerk af te steken, de aarde te vervuilen, de lucht te vervuilen, met haar verontreinigende stoffen. Je kunt ervoor kiezen het geluk in dat korte vervuilende moment te zoeken, in de uiterlijke wereld, het geluk buiten je zoeken, dat kan! De keuze is aan jou! Je kunt ook je bij jezelf te rade gaan en eerlijk in je ogen kijken en misschien ook voelen dat het misschien veel moeilijker is om het licht in jezelf te vinden en dat wanneer je dat even durft te doen misschien wel heel veel pijn tegenkomt! De wereld roept, moeder aarde roept, wij steunen je als jij diep en in waarheid in je hart durft te kijken en durft te leven vanuit jou zuivere waarheid, onbegrip trotserend, eenzaamheid voelend. Deuren zullen open gaan, diepe ontroerende liefde zal je voelen! Medemensen zal je ontmoeten, het innerlijk vuur in jou zal ontstoken worden!
    **** Zojuist Oudjaar 11.00 uur in de ochtend ontmoette ik een medemens, in oude termen kun je hem een mongooltje noemen. Ik liet mijn hond uit en op 100 meter afstand stonden 3 jongeren vuurwerk af te steken. Mijn hond was doodsbang, elk dier weet intuïtief dat vuurwerk geen liefde is, geen vrede, het dier wil vluchten, in mijn ogen een gezonde reactie. ( Maria en Jozef, Elizabeth en Zacharias waren ook voor Herodus gevlucht uit Bethlehem ) Ik riep naar de jongeren of ze als je blieft wilden stoppen met knallen en wees naar mijn hond die als een bezetene aan de riem trok.( Ik zei dit niet boos maar begrijpende dat zei zich er niet van bewust waren) Ik vertelde hun wat dit teweeg brengt. Twee van de drie jongens werden wakker geschut, zich van niets bewust, ze waren met knallen bezig zonder na te denken, het stond buiten hunzelf maar ze hielden op, zich bewust van al die dieren om hun heen(een omgeving met allemaal flatgebouwen) waar vele dieren zaten te bibberen van angst door hun knallen. maar de derde was………..
    een Ziener, een mongooltje, hij stond erbij, WIST dat dit niet helend is voor moeder aarde en alle zielen die erop leven. Hij hield zijn hoofd heel mooi scheef, opgeheven naar de hemen en luisterde naar mijn woorden en WIST!!!!!!! Hij was in zijn diepe ZIJN, hij wist dat het klopte. Hij ontroerde mij en bracht mij tot dit schrijven, dit moet de wereld in vanuit Waarheid, vanuit Vrede. Ik dank deze jongens voor deze ervaring. Wie weet mag dit verhaal jouw hart raken en een beetje licht brengen en een gevoel van liefde voor jezelf en de wereld om je heen. Ik wens je een jaar van licht, liefde en bewustwording. Paula

    • /De wereld roept, moeder aarde roept, wij steunen je als jij diep en in waarheid in je hart durft te kijken en durft te leven vanuit jou zuivere waarheid, onbegrip trotserend, eenzaamheid voelend. Deuren zullen open gaan, diepe ontroerende liefde zal je voelen! ///
      Bedankt voor de support, ik voel mij gesteund en ga met meer moed het nieuwe jaar in!
      Adrie

    • Vandaag Paula, ging ik met een vriendin een glas drinken om het oude jaar af te sluiten. Na gezellig samenzijn stonden we op en rekende af. Toen ik richting uitgang liep stormde er een jongeman, met duidelijk een verstandelijke beperking, op mij af en omhelsde mij met een stralende en blije blik. Ik was even perplex maar daarna ontroert en omarmde hem.

      En lees ik jou verhaal, mooie ervaring Paula:) dank voor het delen en voor jou een vruchtbaar en liefdevol 20016!!

  9. Samen met twee vrienden liep ik door de Rembandtlaan. Druk pratend zagen wij opeens een oude, enigszins vervallen villa. Die werd voor het grootste deel aan het oog ontrokken door...
    Lees meer

    Samen met twee vrienden liep ik door de Rembandtlaan. Druk pratend zagen wij opeens een oude, enigszins vervallen villa. Die werd voor het grootste deel aan het oog ontrokken door een weelderige, maar verwaarloosde tuin. Verbaasd hielden we stil en keken elkaar aan. Hoe was dit nou mogelijk? Genoemde straat was in de jaren 60 van de vorige eeuw aangelegd en dit huis was niemand van ons ooit eerder opgevallen. Opgetogen voelde ik aan het ernstige gietijzeren tuinhek, dat bleek gewoon open te gaan. We keken even om ons heen en glipten naar binnen. De verstilde schoonheid van de weelderige planten en struiken was werkelijk adembenemend.

    De voordeur van het huis bleek op een kiertje te staan en onbevangen gingen we naar binnen. Alles zag er uit zoals we verwacht hadden: bijna overal lambrisering, prachtige mozaïektegeltjes van lang vergeten blauw in de hal, een door een gebroken kettinkje scheef hangende kroonluchter in de woonkamer, een romantische bolle kachel in de keuken en alles behoedzaam toegedekt met dikke lagen stof.

    Hier was zo te zien al heel lang niemand meer geweest, terwijl de merkwaardige woning toch zonder enige moeite te betreden was, zoals we zojuist hadden ondervonden. Intussen waren wij op de eerste verdieping aangekomen. De metalen bedden, die zelfs nog opgemaakt waren, stonden er nog allemaal. Ze waren van een ontroerend sobere vorm, maar de schoonheid en de volmaaktheid ervan troffen ons, zonder dat we daar op dat moment overigens enige uiting aan gaven.

    Kijk. Een onopvallend vlizotrapje in een hoek. Daarboven was een opening zichtbaar in het plafond. Dat moest de zolder zijn. Bovengekomen was ik even niet meer tot ademen in staat. De vloer was geheel leeg, behalve 4, in een vierkant opgestelde, glanzende metalen paaltjes welke met een dik, slap hangend koord donkerrood met elkaar verbonden waren. Een bundel door het zolderraampje binnentredend zonlicht verlichtte het door de paaltjes begrensde vloeroppervlak. Enkele seconden later stapten mijn vrienden naar voren en beenden vastberaden op de paaltjes af. ‘Afblijven!’ riep ik ontsteld. Het had geen enkel effect op hen, maar nadat het eerste paaltje los van de vloer gekomen was begon het huis flink te schudden. Hevig geschrokken keken we elkaar aan. Toen klonk een zware, diep uit de aarde komende en tot in het botmerg doordringende basstem: ‘Wie heeft de moed mij wakker te maken?’

    Ik schrok wakker, maar viel tenslotte toch weer in slaap. Aan de beoefening van kundalini yoga was een einde gekomen.

    • Wat een prachtige en beeldende droom Herm. Kundalinie energie kan niet vroegtijdig met kunstgrepen gewekt worden zonder grote schade aan te richten. Jaren geleden, ik geloof nu 35 jaar, overkwam mij het volgende…. we waren net vertrokken met ons gezin naar Bergen NH en verbleven tijdelijk in een zomerhuis met onze zes kinderen.
      Het was op een dag dat ik het huisje had geordend en ik moe was en even ging rusten. Om twee uur had ik een afspraak maar ik had nog een uur de tijd voor vertrek. Toen ik ging liggen en zo wegsluimerend doortrok mij van af mijn voeten een warmte die zich naar boven kronkelde en eindigde bij mijn kruin en daar openspatte een een prachtige witte bloem. Woorden kunnen niet omschrijven hoe van een grote schoonheid dit was. Spiralend in blauw en levendige kleuren omvatte de bloem. Tinkelde belletjes die zo mooi klonken dat het van een teerheid was in je in vrede lieten verzinken. Ik kwam bij mijzelf precies op tijd voor mijn afspraak en wist … Daar boven vermorsen ze geen tijd.

      Nog steeds voel ik de emotie en ontroering van deze ervaring en is het zo een keerpunt in mijn leven geweest dat ik mij verbonden weet met de geestelijke wereld en dat alles zijn tijd heeft en zijn juiste moment!

      • Dank voor dit indrukwekkende verhaal Leonie! Zo moet het ook gaan denk ik, vanzelf, en niet met kunstgrepen.
        Ik meen me te herinneren dat in de bijbel ergens staat: Zoek eerst het koninkrijk Gods, en al deze dingen zullen u gegeven worden. Zo voelde ik dat toen ook: zoiets als tijdens de 4-daagse stiekem af en toe ergens de bus nemen.

        Intensieve beoefening van Kundalini Yoga had zeer zeker een krachtige uitwerking, maar het voelde onnatuurlijk voor mij. Die droom hielp mij toen om het juiste besluit te nemen.

        • Ben gerust gesteld door je reactie, het was toch wel een intiem bericht wat ik daar deelde!
          Ken weinig mensen waar ik dit mee kan delen of bespreken behalve Jan dan natuurlijk en dat is mooi meegenomen Herm:)

    • Prachtig droombeeld Herm, bedankt voor het delen. Op de site heb ik daar eerder aandacht aan gegeven.
      Zie link.

      http://nieuwebroederschap.nl/kundalini-energie-en-het-vuur-van-inzicht-deel-1/

      • Hoi Jan,

        Graag gedaan! Klopt, dat verhaal van jou herinner ik me nog heel goed. Ik heb er toen ook nog op gereageerd en schreef kort iets over mijn waarschuwende droom, ik beloofde hem nog eens op te schrijven, is die belofte bij deze ook weer ingelost 🙂

    • Bedankt Herm,

      Een werkelijk prachtige droom, misschien moet je hem nog eens nader verklaren.
      Of juist niet omdat de goede verstaander direct de waarschuwing begrijpt.
      Op deze site heb ik twee mooie artikelen gevonden over deze materie/
      Kundalini energie
      “Het opwekken van de kundalini energie is geen proces van een paar jaar, maar kan tientallen jaren in beslag nemen en in feite veel meer dan dat; het is een proces van vele levens! Niet zoals ons wijs gemaakt wordt door allerlei cursusaanbod en boeken met titels als…’spoedcursus verlichting’; het is geen grap maar echt waar!”

      • Hoi Arie,

        Ik heb er idd wel aan gedacht om er een verklaring bij te leveren. Niet zo moeilijk omdat ik mij al zowat sinds mijn jeugd in het occultisme en de esoterie heb vastgebeten. Dan schud je dat met het grootste gemak uit je mouw.
        Toch besloot ik uiteindelijk om dat niet te doen, juist omdat woorden je vaak onbedoeld verder van huis brengen.

        Helemaal mee eens, wat je over die vele cursussen schrijft. Dit is de tijd van wat ik noem: magnetron-esoterie. Heel wat flapdrollen en mafkezen vinden dat geld erg lekker ruikt en gaan toverformules aanbieden waar je bij wijze van spreken alleen maar wat warm water bij hoeft te doen. Maar ja, laat ze maar, Peter Gabriel zong het al: you got to get in to get out.

        (Zie svp ook mijn reactie op Leonie)

  10. Hij keek bedachtzaam naar zijn ouder wordende handen die ontspannen in zijn schoot lagen. ‘Ontroerd door haar echtheid was ik.’ zei hij zacht. ‘Ik durfde haar nauwelijks aan te raken....
    Lees meer

    Hij keek bedachtzaam naar zijn ouder wordende handen die ontspannen in zijn schoot lagen.
    ‘Ontroerd door haar echtheid was ik.’ zei hij zacht. ‘Ik durfde haar nauwelijks aan te raken. Maar een warme golfstroom die zomaar ineens opwelde vanuit mijn hart zorgde er voor dat mijn vingers als vanzelf haar mooie haren begonnen te strelen.’ Hij glimlachte even, aandoenlijk als een verlegen schooljongetje.
    ‘Ach,’ zuchtte hij, ‘plotseling wist ik het. Haar ziel was lang geleden verdronken in een raadselachtige onpeilbare diepte. Troostend legde ik een hand op haar voorhoofd en met de andere streelde ik zachtjes haar wang. Gaandeweg versmolten mijn handen met haar gezicht. Opeens opende ze haar ogen en keek mij aan. In volle overgave verzonk ik in haar blije meisjeshart dat nu voor mij begon te stralen. Menselijke woorden waren overbodig omdat ze toch geen betekenis meer hadden. Kalm vertraagde de tijd en kwam spoedig geheel tot stilstand.’

    Nu zweeg hij en boog zijn hoofd. Ik zag van opzij dat zijn ogen vochtig waren geworden. ‘Is die vrouw… nog steeds in uw leven?’ vroeg ik aarzelend. Het antwoord liet even op zich wachten. ‘Zeker wel.’ zei hij toen, ‘Maar niet op de manier die voor de hand zou liggen. Weet u, werelds gezien waren wij volstrekt vreemden voor elkaar. Ik geloof zelfs dat wij elkaar niet eens zouden herkennen op straat.’
    ‘Wat een bizar verhaal.’ vond ik, en probeerde te begrijpen wat hij precies bedoelde. ‘Geloof mij, ik heb veel verdriet gehad omdat ik dit met niemand kon en wilde delen.’ antwoordde hij. ‘Maar wij wisten allebei drommels goed dat dit de prijs zou zijn voor een zielverbinding als deze.’ Hij pakte een zakdoek, snoot vluchtig zijn neus, stond toen op en verdween langzaam tussen de bomen zonder afscheid van mij te nemen.