Nieuwe Broeder-Zusterschap De Verwanten

Deze Site… Nieuwe Broeder-Zusterschap.-De Verwanten..wil een podium geven aan het idee over nieuwe broeder-zusterschap en verwantschap in haar diverse verschijningsvormen in deze tijd. Over in relatie zijn met onszelf, de ander, en alles wat ons omgeeft, waar we mee in verbinding staan en afhankelijk van zijn, omdat we er onverbrekelijk deel van uitmaken.

klik om in te loggen

Welkom op nieuwebroederschap.nl! Door gebruik te maken van social login kunt u inloggen of registreren, dit gaat geheel automatish. Als u ingelogd bent kunt u bijvoorbeeld gemakkelijker reageren op de artikelen, het prikbord en de columns.

U kunt ook registreren met email, dan kunt u inloggen met een wachtwoord

(klik) om in te loggen wachtwoord
Wachtwoord vergeten?

SCHRIJF EEN COLUMN

???????????????????????????????????????????????????????????????????????????????COLUMNS

*Is anders dan prikbord dat meer voor kortere reacties, gedachtewisseling, filmpjes, e.d. bedoeld is.

*Deze pagina is voor Columns die in kunnen gaan op de actualiteit, dingen aan de kaak kunnen stellen, of gewoon een alledaagse gebeurtenis beschrijven.

Kan lichtvoetig zijn of ernstig, een overdenking, ontmoeting, of een uitgebreidere verhandeling over een bepaald onderwerp.

Een Column vertegenwoordigt, met nadruk, de mening en gedachte van de columnist, hoe hij of zij de wereld en haar fenomenen beleeft en beziet.

Bijdragen van lezers onder eigen naam  zijn welkom als ze enigszins passen in de doelstelling van deze site.

Hieronder kunt u de columns lezen, reageren op een column, of zelf een column schrijven.

Nu is het schrijven van een column nog eenvoudiger gemaakt:

Als je al ingelogd bent met Facebook of Twitter account kan je hier direct schrijven en reageren.
Geen sociallogin? ………. dan kan het ook met ledenwachtwoord.
Of anders, als gastgebruiker, even de gegevens invullen.

(80 Reacties)

  1. jan Verduin (Post author) /WOORDENSTRIJD. // Nu de storm weer een beetje is uitgewoed bedenk ik mij wat een grote uitdaging de mensheid wacht. Een uitdaging in hernieuwde broederschap. In...
    Lees meer

    jan Verduin (Post author)

    /WOORDENSTRIJD. //

    Nu de storm weer een beetje is uitgewoed bedenk ik mij wat een grote uitdaging de mensheid wacht. Een uitdaging in hernieuwde broederschap. In Frankrijk werden de leuzen van de Franse revolutie gescandeerd door meer dan drie miljoen mensen: Vrijheid, Gelijkheid en Broederschap. De jihadisten willen angst zaaien, maar misschien ontstaat door die terreur het tegenovergestelde: een hernieuwde verbondenheid in broederschap? Het is een niet te keren revolutie in de mensheidsontwikkeling dat de volkeren zich gaan vermengen, en dat de rassen op den duur ophouden te bestaan. De wereld zal dan bevolkt worden door die prachtige mensen van gemengd bloed die de nieuwe vertegenwoordigers van de mensheid worden. In mijn familie is dat al gaande en ik heb kleinkinderen en schoonzoons van Marokkaanse en Arabische afkomst. En weet je wat nu zo mooi is: dat ik mij geen zorgen hoef te maken over mijn oude dag, omdat zij het vanzelfsprekend vinden om die oude behoeftige vader in hun huis op te nemen, daar bestaat geen discussie over. Alleen mijn dochters zie ik dan wel enigszins moeilijk kijken, dus of het doorgaat betwijfel ik wel enigszins. Niet dat ik daar naar uitkijk maar het idee is mooi en regelmatig plaag ik mijn dochters ermee. Voor de drukke kerstdagen ging mijn dochter boodschappen doen bij A.Heyn. Haar kind voelde zich niet goed en schreeuwde de hele winkel bij elkaar. Niemand schonk er enige aandacht aan en bij de kassa moest zij aansluiten en eindeloos wachten op haar beurt. Dodelijk vermoeid ging ze ook nog een Marokkaanse supermarkt in, haar dochter bleef krijsen. Direct kwam de eigenaar naar haar toe en vroeg of hij haar mocht helpen. Hij nam het boodschappenbriefje aan en zocht persoonlijk al haar spulletjes bij elkaar. Aan de kassa stonden vijf mensen van Marokkaanse afkomst die allen mijn dochter met medegevoel aankeken en haar direct lieten voorgaan, gepaard gaande met vriendelijke woorden. Ik bedoel maar…………

    Jammer dat een omwenteling altijd gepaard moet gaan met geweld, omdat conservatieve krachten zich gaan verzetten. En dat allemaal ook nog eens uit naam van hun God, net als de Christenen hun kruistochten hielden en mensen op de brandstapel zetten, zo hakken de djihadisten van nu graag handen en hoofden af.
    Ik bedacht mij dat het een strijd is van woorden die men aan de Goden gegeven heeft van Allah, God, Christus, Brahma, tot Shiva en noem ze maar op. Iemand zei eens: “laten we onze God ook gewoon Allah gaan noemen, wat maakt het uit, het is immers precies hetzelfde, alleen de naam……”.
    Zo bezig ik zonder schroom de woorden: Christusbewustzijn, God, Akashakroniek, broederschap e.d. Voor mij zo normaal en onbeladen dat ik mij erover verwonder dat anderen zich daar blijkbaar aan storen en denken dat ze op de site van een enge sekte zijn beland.
    Zo kreeg ik van iemand de volgende reactie:
    Over je vraag of je dit mag plaatsen op je site, moet ik even nadenken. Ik heb moeite met termen als broederschap, christusbewustzijn, en akashakronieken. Bij mij gaan dan onmiddellijk allerlei alarmbellen rinkelen en waarschuwingslichten knipperen. Ik snap wel wat jij ermee bedoelt maar onder diezelfde noemers wordt er in mijn beleving ook zo veel tergende nonsens verkondigd… Ik vind die woorden ook echt de lading niet dekken. Veeleer beperkend en vernauwend van datgene wat juist zo alomvattend en onvoorwaardelijk is… Dan wil ik daar niet mee geassocieerd worden, snap je?
    Hij wilde dus niet geassocieerd worden met zo’n site die dat soort oubollige termen gebruikt en adviseerde om andere benamingen te gebruiken:

    *Christusbewustzijn >> “universeel bewustzijn”.
    *Akasha kroniek>>> “collectief geheugen”.
    *Broederschap>>> Het is wat archaïsch, en stamt uit een tijd dat zaken als spiritualiteit, esoterie en mystiek beschouwd werden als specifiek voor mannen, waar vrouwen buiten dienden te blijven. Waarom zou je zulke terecht verouderde termen nieuw leven in willen blazen? Waarom niet kiezen voor modernere temen waar mensen zich beter in kunnen herkennen?
    Ik doe deze persoon te kort door deze opmerkingen uit de context te halen, omdat het goed doordacht en met levenservaring was doorweven, maar voor een column is de ruimte beperkt. We komen er nog op terug.
    Ik wil alleen maar laten zien hoe woorden bepalen of we elkaar serieus nemen, naar elkaar willen luisteren en voor vol aanzien. Ik bedacht mij dat we niet leven in een mensenstrijd, maar al eeuwen vastzitten in een woordenstrijd. Men gelooft in woorden die scheiding aan brengen en in feite hetzelfde betekenen.

    DUS ALS WE VREDE WILLEN LATEN WE DAN VERDER ZWIJGEN!

    • Hallo Jan,

      Interessant: een man waarbij alarmbellen gaan rinkelen bij het lezen van woorden, en alsof dat nog niet genoeg is gaat dat ook nog gepaard met knipperende waarschuwingslichten. Als ik dit zo lees is het mij wel duidelijk dat hij totaal niet begrijpt wat jij feitelijk zegt.
      Woorden zullen altijd tekort blijven schieten op momenten dat het echt ergens over gaat. Het leven is nu eenmaal geen exacte wetenschap. Wijsheid is volgens mij de kunst om aan minder dan een half woord genoeg te hebben. Bekrompenheid daarentegen heeft aan duizend woorden nog steeds te weinig.
      Hoe zal die man reageren als een vrouw tegen hem zegt : ‘Ik hou van je’? Ik vermoed dat hij tegen haar zal zeggen dat hij wel begrijpt wat ze daarmee bedoelt, maar dat dit archaïsch taalgebruik is en dat ze beter kan zeggen: ‘Ik voel mij intens met je verbonden.’ Of iets van die strekking.
      Overigens is ‘collectief geheugen’ zeker niet hetzelfde als ‘akashakroniek’! Die mijnheer heeft er duidelijk geen flauw idee van wat de akshakroniek eigenlijk is anders had hij wijselijk zijn mond gehouden. Waarschijnlijk is hij er ook van overtuigd dat holle vaten zo hard klinken omdat ze een klepel hebben horen luiden.

      Blijf wat mij betreft maar gerust je eigen woorden gebruiken Jan. Levende woorden verwarmen immers mensenharten in tegenstelling tot betweterige letterbreisels die mensen nodeloos uiteen drijven.

      Kerstnachtgroet,

  2. /Findhorn/ Jaren geleden was mijn man, Jan, werkzaam als bedrijfsleider bij Proserpina, een verdeelcentrum met biologische dynamische producten. Hij maakte deel uit van een groep mensen die pionierde met andere...
    Lees meer

    Bijlage:

    /Findhorn/

    Jaren geleden was mijn man, Jan, werkzaam als bedrijfsleider bij Proserpina, een verdeelcentrum met biologische dynamische producten. Hij maakte deel uit van een groep mensen die pionierde met andere levensvormen. Jan en ook ik hebben daar veel ervaringen opgedaan totdat er een punt kwam om iets anders te gaan doen. In die tijd was vooral Jan de leidende kracht die de beslissingen nam tot verandering. Ik vertrouwde volledig op zijn ingevingen en ondersteunde ze. Zodoende kwamen wij in Bergen NH terecht: De Garve natuurwinkel, daar zochten ze een nieuwe winkelier. Jan ondervond het als te af, hij wilde ergens nog zijn schouders onder zetten en dus volgde ik, met het gevoel dat ik hier zou terugkeren, zijn idee op.
    We vertrokken naar Emmen om mede eigenaar van de natuurwinkel aldaar te worden. Het was niet mijn plek, het was vooral een leerplek, we deden ervaringen op met zogenaamde licht centra’s en commune vormen. We stonden op het punt in Emmen met bepaalde mensen een centrum te gaan opstarten, maar dat werd op het laatste moment door Jan afgeblazen. We hadden al afstand genomen van de winkel met de mooie naam: De Dove Netel.Een vriend van ons had deze taak op zich genomen en wilde zeker niet dat wij op ons besluit zouden terug komen, wat wij ook zeker niet van plan waren.

    Vlak daarop keken we in het tijdschrift “Jonas” ,een antroposofisch blad, ze zochten weer een winkelier in Bergen voor de Garve natuurwinkel en zo keerden wij alsnog terug op de plek waar ik mij thuis voelde!
    Het terrein waar de winkel stond was van een echtpaar en de man met name was geïnspireerd door de leefgemeenschap Findhorn. Hij wilde het terrein, waar ook de natuurwinkel deel vanuit maakte, omvormen en er een bijzondere plek van maken! Het was een man sterk en stevig met een grote wilskracht en een waar godsvertrouwen. Ik voelde mij zeer verbonden met hem. Zelfs in de nacht was hij aanwezig in mijn dromen. Later las ik in een boek van Rudolf Steiner dat mensen waar je vorige incarnaties mee hebt doorgemaakt niet zijn weg te slaan uit je dromen. Je droomt er direct na de eerste ontmoeting over. De ander hoeft dat zelf niet te ervaren maar jij weet daardoor wel waar ze wezenlijk mee bezig zijn. Dus deze mens was daar en was bezig ons te betrekken in zijn plan!
    Hij werd helaas ziek, tot de laatste dag ging hij gestaag door tot het echt niet meer kon! Hij ging over in totale overgave en liet het terrein achter in de handen van zijn vrouw.

    Findhorn leefde verder in mij voort en ik kocht er de boeken over, vooral de biografie van Eileen Caddy, raakte mij zeer.
    Vandaag de dag is Findhorn uitgegroeid tot een grote leefgemeenschap, mensen die er wonen of tijdelijk aanmeren, komen uit allerlei geestelijke/godsdienstige stromingen daar tezamen. Er is een kern die de basis ervan vormt en deze kern neemt de grote beslissingen. Soms komen ze er niet uit en gaan in meditatie met de vraag, meestal komen ze dan met een eenduidige oplossing. Soms ook niet en dan gelden de meeste stemmen. Iedereen die komt krijgt een taak te vervullen. Een arts maakt de wc schoon een masseur werkt in de tuin. Er zijn sjamanen die er hun sessies geven voor hen die daar zich toe aangetrokken voelen en er zijn er die mantra’s zingen enz. Er is geen enkele dwang om een geloof aan te nemen maar wel de voorwaarde dat je meedoet aan het dagelijkse werkzaamheden. Betalen doe je ook gewoon voor je onderhoud
    Eens kwam er een indiaanse goeroe met zijn “onderdanige vrouw ” naar Findhorn, hij wilde daar zijn leer verkondigen. Hij werd met met open houding toegelaten en ze lieten hem vrij zijn gang gaan. Hij was vol van verhalen en sprak dat hij plannen had met Finhorn en dat hij van plan was eerst een tempel te bouwen. Hij vond ook dat er teveel stromingen waren het moest gekanaliseerd in zijn stroom en ook moesten er voedingsrichtlijnen komen. Met een glimlach luisterde een leidinggevende naar zijn woordenstroom.
    Later ondervond hij dat niemand op een goeroe of tempelbouwer zat te wachten dat ieder hier een goeroe was van elkaar en dus vertrok hij om elders een goeroe te kunnen zijn.
    Er zijn ook jongeren die drugs problemen hebben en daar een andere levensinstelling ontwikkelen zodat ze weer verder kunnen.
    Ik geloof dat deze organische levensvorm mensen de groots mogelijke vrijheid biedt om te groeien in wat voor hun zinvol is.

  3. /EMOTIES EN VREDE / Hallo lezer, Door het lezen van de mooie schrijfsels van anderen begon ik ook te schrijven. Eerst als reactie op. Het lukte niet die te plaatsen...
    Lees meer

    Bijlage:

    /EMOTIES EN VREDE /

    Hallo lezer,

    Door het lezen van de mooie schrijfsels van anderen begon ik ook te schrijven. Eerst als reactie op. Het lukte niet die te plaatsen en toen heb ik het laten zitten, misschien doe ik het alsnog. Nu wil ik het volgende er op zetten. Ik ben benieuwd naar de ervaringen en reacties.

    We zijn gewend om onze emoties weg te duwen. Het kan niet, mag niet, te erg, nu niet, schaamte enz. Onder de deksel ofwel achter ons masker, “met mij is het goed, niks aan de hand, alles onder controle” Je bevriest als het ware. Of we laten het lekker naar buiten ontsnappen als een woede of drama en zeggen dan “ja zo ben ik nu eenmaal” “ik kan er niets aan doen“ het ontsnapt je als het ware. Het lucht wel vaak op maar voor hoe lang? (Vaak roept het ook weer schuldgevoel op omdat er meer energie naar buiten kwam dan met die situatie te maken had.) In elk geval vertel je jezelf een verhaal. Het komt door…. De omstandigheden of die ander(en). De schuld ligt buiten jou. Je voelt je ‘of’ beter dan de ander of minder of allebei afhankelijk van de situatie.

    Als er nu eens helemaal geen sprake is van schuld! Schuld ontstaat pas als je er een verhaal van maakt en dat steeds weer herhaalt en je gelijk wil halen of je slachtofferschap wil bevestigen. Want dat geeft je in elk geval aandacht waardoor de pijn van de onderliggende emotie niet hoeft te voelen.

    We hebben het tegenwoordig over in het “nu” blijven, hoe doe je dat dan.
    Wat als je de emotie nu eens omarmt, helemaal accepteert en voelt in je lichaam. Ergens voel je dan een kramp of pijn. Het is de Emotie =(E) energie in (Motie) beweging. Ervaar dat helemaal, ga er met je aandacht naartoe en adem er ontspanning naartoe. Laat het zijn, met al je aandacht omarm je die energie. Na enige tijd verandert of verdwijnt dat gevoel. Dat kan heel snel zijn. Er komt vaak een andere emotie omhoog die je dan ook weer helemaal accepteert en volledig blijft voelen. Net zolang tot je tot rust komt en vrede of ruimte o.i.d. voelt. Let erop dat je niet in een of ander verhaal stapt. Alleen voelen, ervaren. Stap je in het verhaal dan houdt je de emotie in stand en komt het slachtoffer of de ‘ik heb gelijk’ weer boven.

    Dit vraagt oefening en dat kan je eerst oefenen door je even terug te trekken en dan de situatie die je erg van je stuk bracht voor de geest te halen. Haal een paar keer diep adem. Wat gebeurde er? Voel, Waar voel je dat in je lichaam , Adem, Ontspan, wat in het hart van die emotie ook die voelen, adem, ontspan… tot er Rust is.
    Dan ga je overdag ervaren wat je in je lichaam voelt in allerlei situaties. Oh! Ik voel me goed, Gelukkig waar ervaar je dat? Andere situatie. Mmmm dat voelt niet leuk. Waar voel ik dat? Adem ernaartoe. Zo leer je de emoties herkennen op het moment zelf. Is de situatie en dus de emotie sterk, dan voel je die en dan spreek je je uit. Hou het bij jezelf. Dit voelt voor mij zus of zo. Geeeeen verhaal. Laat je niet verleiden. Zodra je naar binnen gaat en de energie voelt, verandert je reactie. Die is meer in het nu. Als je zo met je ervaringen om kunt gaan komt er meer vrede.

    Het kan zijn dat de verhalen die je jezelf steeds hebt verteld heel sterk zijn en natuurlijk zit daar ook wel iets. Namelijk oud zeer. Alles wat je vanaf het moment dat je naar de aarde kwam, hebt ervaren (en vanuit andere levens meeneemt) en niet hebt verwerkt, zit je in het “nu” dwars.
    Het is zo dat elke situatie die je tegenkomt iets zegt over jouzelf. Eigenlijk een uitdaging is om te kijken wat er in jou speelt. Wat er naar boven komt om bevrijd te worden, onder ogen te worden zien. Waarom kom je dat tegen? Blokkeert het je in wat je werkelijk wil? Blokkeert het je het open en vrij kunnen leven?
    Daar kan je wat mee doen. Namelijk alsnog alles voelen en uitspreken wat je in die oude situaties namelijk niet kon of hebt gedaan. Dit hoeft niet met de persoon in levende lijve. Dit kan je in een proces doen. Er zijn vele mogelijkheden, therapieën voor om naar boven te halen welke traumatische ervaringen daar aan ten grondslag liggen. Hoe meer je opruimt hoe meer vertrouwen en liefde er in je leven komt. Je hoeft dus niet bang te zijn voor emoties. Het is pure energie die je als pijn kunt ervaren ja. Het vasthouden ervan met de verhalen is vele malen pijnlijker.
    Wat belangrijk is bij het opruimen, dat je de emoties alsnog ervaart in je lichaam, alles hardop uitspreekt en de ander volledig en echt kan vergeven. Dan verdwijnt het pas echt en merk je dat in het contact met die persoon of situatie waarin je vroeger blokkeerde. Je bent weer vrij en voelt meer vrede. Steeds meer vrijheid, heerlijk.

    Cecile

  4. /EEN VREEMDE VOGEL / Het was nog vroeg dat ik in een restaurant in ons mooie Bergen achter een kop koffie zat. Er waren op dit uur nog niet al...
    Lees meer

    Bijlage:

    /EEN VREEMDE VOGEL /

    Het was nog vroeg dat ik in een restaurant in ons mooie Bergen achter een kop koffie zat. Er waren op dit uur nog niet al te veel gasten aanwezig, de dag aarzelde nog en de mensen ,nog niet goed wakker geworden, zaten gevangen in een eigen overpeinzing. Soms werden een paar woorden gewisseld om dan weer zwijgend en stil voor zich uit te kijken.
    Plotseling ging de deur open en een nieuwe gast kondigde zich aan. Als door de bliksem getroffen aanschouwde ieder de vreemde vogel die zich in ons kleurloze nest aandiende.

    De man groette joviaal en uitbundig en alle gasten werden terstond bevrijd uit hun eigen gedachten.
    Het hoofd werd opgesierd door een uitbundig opgevrolijkte hoed met speltjes, deze kreeg men ooit vroeger bij bepaalde levensmiddelen, als bijzonder detail waren de klompjes ze tikten bij ieder beweging mee met zijn hoofd.
    Zijn polsen zaten vol met armbandjes, zijn broek was een soort ouderwetse drollen vanger versiert met linten. Zijn borst had hij ook niet overgeslagen… daar had hij kleurigen stukjes opgenaaid van stof. Aan zijn voeten… laarzen waar linten omheen zaten, rood wit en blauw, daarmee gaf hij kennelijk aan dat hij made in Holland was.

    Om zich heen kijkend nam hij plaats aan een tafeltje verder van mij verwijderd. Ik zag hem naar mij kijken, zijn blikken betroffen mijn zelfgemaakte sieraden.
    Hij zei: ‘zo, jij hebt ook mooie armbanden’, dit in zeer beschaaft Nederlands en met aangenaam stemgeluid.
    Hij wees op zijn armbanden en zei dat hij ze allemaal zelf gemaakt had en dat hij zijn kleding ook zelf ontwierp en dat hij nog meer verschillende kleding in deze stijl had.
    Mijn zintuigen pleegde overuren om hem te kunnen plaatsen. Een clochard waarschijnlijk die ooit vroeger een beschaafd leven leidde.
    Onderwijl keek hij begerig naar een armband die hij blijkbaar heel mooi vond. Het was niet een echt kostbare armband maar vooral kleurig en vrolijk, het was verder geregen op elastiek. Ik voelde zijn behoefte om deze te willen bezitten dus ik schoof hem van mijn pols en reikte hem aan en zei: ‘je mag hem hebben.’
    Als een kind zo blij riep hij daarna de ober om af te rekenen, uit de flappen van zijn jas trok hij een grote portemonnee die uitpuilde van de briefjes waar hij er nonchalant een tussenuit trok. Ter afscheid lichtte hij zijn hoed en buiten gekomen liep hij naar zijn dure geparkeerde auto, stapte in, zwaaide nog even en reed weg.

  5. /Van Tasje naar Weefgetouw / Om zeven uur stond ik naast mijn bed en altijd overkomt mij dan weer hetzelfde als ik wakker word namelijk,waar ben ik en waar waren...
    Lees meer

    Bijlage:

    /Van Tasje naar Weefgetouw /

    Om zeven uur stond ik naast mijn bed en altijd overkomt mij dan weer hetzelfde als ik wakker word namelijk,waar ben ik en waar waren we gebleven. Dan stroomt zo langzaam aan de info binnen en stap ik weer binnen in de realiteit van de dag.
    Drie maanden geleden was ik begonnen aan een tassen project en daar moest de draagband van geweven zijn, dus kocht ik een klein getouwtje en weefde daar banden op. Daarna ontdekte ik dat ik toch tekort schoot in een bepaald opzicht om tot een goed patroon te komen.
    Zodoende gaf ik mij op bij een weverskring . Daar bleek dat ik toch thuis goed moest kunnen oefenen en dus een echt weefgetouw nodig had, want wat ik had was kinderspeelgoed en dus ongeschikt. Het trof….. de weef juf had er een staan, een niet al te grote Finse toika, oké doen!
    Het ontmantelde getouw opgehaald met een boedelbak. Thuis lag het hele spul op de grond en ik dacht: “hoe maak ik daar in hemelsnaam weer een geheel van.
    Iemand van de weversclub kwam en wilde mij helpen, struise dame …en strategisch ging ze te werk totdat ze het spoor bijster raakte en met zweetdruppels op haar voorhoofd de pijp aan Maarten gaf.
    Daar stond nu een half opgebouwd getouw en wat nu gedaan. Op mijn echtgenoot hoefde ik niet te rekenen, die had ooit een kippenhok in elkaar getimmerd waar de kippen zichzelf ophingen aan de uitstekende spijkers. Op de weversclub kreeg ik te horen dat ik alvast kruislatten scheermolen/plank en wol nodig had en dat toen ook maar even aangeschaft.
    Nu boven in mijn hobbyruimte zie ik die hele uitstalling en kijk naar het tasje wat een hengsel behoeft. Peinzend vraag ik mij nu toch af….heb ik iets verslapen?

  6. /EEN ONTMOETING / In ons dorp heb ik jarenlang in onze natuurwinkel gewerkt, ik vervulde een mercuriale rol en voelde ik mij als een vis in het water in de...
    Lees meer

    Bijlage:

    /EEN ONTMOETING /
    In ons dorp heb ik jarenlang in onze natuurwinkel gewerkt, ik vervulde een mercuriale rol en voelde ik mij als een vis in het water in de interactie met mensen. De winkel herbergde niet alleen voeding maar ook stenen, mineralen en een spirituele boekhandel.
    In de boekhandel leerde ik aan de hand van hun boekenkeuze mensen kennen vanuit verschillende spirituele stromingen. Iemand had een bijzondere manier om een boek uit te kiezen: als ik haar een boek had aangeraden moest ik even uit haar aura gaan staan en dan werd het boek zogenaamd ingevoeld. Ook had je mensen die bij ieder product hun pendel er boven hielden en zo hun boodschappen deden. En een enkeling moest ik soms assisteren, die moest ik de arm naar beneden zien te drukken terwijl ze aan de andere hand een product vasthield. En dan ook nog de hooggevoelige waar je dus ernstig rekening mee moest houden, dan moest ik in een lagere frequentie afdalen. Toch genoot ik van zoveel verschillende mensen en het stoorde mij niet echt.

    Er waren ook ontmoetingen die mij dieper raakten zoals op een dag toen er een man onze winkel binnen kwam lopen: doorleefd gezicht waarin de ogen het meeste opvielen, hij was tenger en zeer beweeglijk. Hij noemde mij bij naam en eiste direct mijn aandacht op, hoe hij mijn naam wist weet ik niet want ik had hem nog nooit in onze winkel gezien. Zo tussen de inlichtingen over voeding door vroeg hij mij om samen eens koffie te gaan drinken. Ik wimpelde hem af en vergat het verder weer .

    Een paar weken later ging ik ergens in het centrum van ons dorp koffie drinken nadat ik een boodschap had gedaan en daar zat hij warempel ook weer. Ik probeerde net te doen of ik hem niet zag, maar hij riep mij en gebaarde naar zichzelf en toen naar mijn tafel en ik dacht: ‘alla doe niet zo moeilijk Leonie, een kop koffie wat kan het kwaad’, vergenoegd in zijn handen wrijvend nam hij plaats tegenover mij, een fototoestel om zijn nek hangend. Nogal afstandelijk en stijf reageerde ik op al zijn vragen die hij op mij afvuurde. Toen ik zo stijf zat te wezen greep hij opeens mijn hand en trok mij zijn kant op met de woorden: “moet je daar nu eens naar kijken wat mooi!” Totaal uit mijn rol vallend keek ik in de gewezen richting en zag wat hij zag: klimmende ranken en prachtige bloesems tegen de muur van de kerk. Hij zei: ” ga mee, dan gaan we daar een foto van maken”, daaraan gehoor gevend liep ik even later gedwee met hem mee. Hij nam verschillende foto’s van wat hij waargenomen had, daarna voerde hij mij mee richting gemeentehuis want daar stond volgens hem een prachtig beeld. Daar aangekomen ging hij vlak onder een struik liggen en vroeg mij hetzelfde te doen. Nou dat was wel een vreemde uitnodiging. Even later lag ik daar ook… enigszins opgelaten, “nu moet je eens kijken van uit deze hoek naar dat beeld”, zei hij… ik keek en vroeg …..’wat moet ik zien?’
    Hij liet me weer staan en naar dat beeld kijken, daarna terug in de vorige positie en toen zag ik dat het beeld kracht uitstraalde en vanuit een andere positie er gewoon hoekig en statisch uit zag. Hij leerde mij anders kijken en waarnemen.
    Paar dagen daarna ging ik mee naar de duinen met tekenspullen bij de hand, daar stond in de verte een mooi (vredes) kerkje wat hij wilde tekenen… in miniatuur, zeer verfijnt en teer. Deze schilderijtjes hebben we samen later nog verkocht op de kunstmarkt. Een andere keer nam hij mij mee naar zijn huis met wonderlijke voorwerpen: dingetjes, prulletjes, schelpen e.d. die hij gevonden had, alles stond er vol mee. Hij liet mij zijn lievelingsmuziek horen en droeg wat gedichten voor.

    Op een dag belde hij mij in de winkel en vertelde mij dat er een monstertje in zijn longen zat, ik begreep hem eerst niet, maar het bleek longkanker te zijn en hij zou er aan dood gaan. De daarop volgende maanden leefde hij steeds stiller en vrediger. In zijn appartement verdwenen steeds meer spullen uit zijn verzameling en de laatste keer trof ik hem aan in zijn huis waar alleen nog een bed, tafeltje en stoel stond, centraal een mooie kleine icoon met een enkele kaars er voor. Sterk vermagerd stond hij daar en hij zei verheugd: “ik mag weer terug naar de vader.”
    De week daarvoor had ik hem nog ontmoet, in het dorp, ik trof hem daar toen aan in een restaurant aan de koffie en zoals altijd kaarsrecht zittend met zijn rode sjaal om zijn tengere schouders, en zoals altijd schrijvend en observerend. Hij schreef zijn In Memoriam. Het was allemaal ook weer zo natuurlijk dat ik geen verdriet voelde.

    De dag dat hij stierf was ik aan het werk en kreeg daar telefonisch te horen dat hij overleden was. De begrafenis kwam en ik was overdonderd daar de kerk stampvol zat met vrienden die ik niet kende en niets van afwist. Nooit hebben wij een woord gesproken over religie, nooit heeft hij mij iets willen mededelen over zijn verleden. Het bleek pas op de begrafenis dat hij een ex-vrouw en een al grote zoon had. Zijn vrouw zei: “hij kon niet gebonden zijn maar heeft steeds voor ons gezorgd.” Hij was leraar geweest en had zich daarnaast verdiept in de leer van Osho, Soefisme, Krishnamurti, Gurdjieff e.d. en uit al deze stromingen had hij vrienden overgehouden. Een bond gezelschap was daar bij elkaar van alle leeftijden. Tussen al deze vrienden lag hij nu opgebaard in een kerk! Zijn lichaam als van albast, een kleine monnik die daar vredig lag, indrukwekkende muziek van Rachmaninov klonk op de achtergrond, de muziek die hij aan de hemel vond reiken.

    Dit was een van mijn dierbare ontmoetingen waar ik warm op terug kijk.
    Leonie Heine

  7. /DE ROMANTISCHE BOSHUT / /Ridzert en de romantische boshut./ Ik was al van plan naar bed te gaan maar ging nog even buurten bij Ridzert deze heeft een site” De...
    Lees meer

    Bijlage:

    /DE ROMANTISCHE BOSHUT /

    /Ridzert en de romantische boshut./

    Ik was al van plan naar bed te gaan maar ging nog even buurten bij Ridzert deze heeft een site” De Grote Rudolf Steiner Citatensite”. De naam Ridzert roept bij mij beelden op van koene ridders en de hogere liefde. Ik vind namen zoals, Godfried, Boudewijn, Siegfried, echt namen van allure en wat graag had ik gehad dat de man waar ik mee samen zou leven, Magnus had geheten en ik dan de naam Hadewijch.Zeg nu zelf dat zijn namen die wat wezenlijks uitstralen. Nu is dat verloren gegaan in wat we de trends noemen.

    Maar goed ik dwaal af want ik wilde het over Ridzert hebben.
    Ridzert is geen koene ridder maar een origineel mens met een mooie combinatie van hart en verstand. Daarnaast verkoop je Ridzart geen knollen voor citroenen, aan gezever heeft hij een broertje dood. Maar goed gisterenavond las ik, voor het eerst, zijn eigen schrijverij en daar kwam ik het verhaal van de Romantische bos hut tegen en ik heb daar werkelijk ongelooflijk plezier om gehad. Ik vond het een must het hier te plaatsen om meerdere te laten meegenieten van zijn schrijverij en temeer, lieve mannelijke lezers, dat het een aantrekkelijke eigenschap is als naast al het verstandelijkheid een man een soort naïviteit behouden heeft, een speelsheid in zich heeft bewaard, dus ik zou jullie willen uitdagen, kom eens met een uit het hart geschreven verhaal en laat ons glimlachen naast alle spirituele ernst, want humor en zelfspot kunnen zo genezend zijn.
    Met toestemming van Ridzert plaats ik zijn verhaal en geef ik dan nu het woord aan hem.
    Romantische boshut.

    Wie kan zeggen dat hij in zijn leven nooit een stommiteit heeft begaan? Ik in ieder geval niet. Eén van de grootste blunders beging ik wel in 1973, toen ik op mijzelf ging wonen in een flat. Het leek
    mij wel een goed idee om mijn woonkamer het aanzien te geven van een eenvoudige, maar gezellige en romantische boshut.

    Het meest voor de hand liggend zou dan wel zijn om alle wanden te betimmeren met houten schrootjes of planken. Maar dat werd mij te duur en het was mij ook te veel werk. Daarom besloot ik alle muren donkerbruin te verven. Terwijl ik nog met dit karwei bezig was, begon ik al te twijfelen of het wel zo’n goed idee was. Maar ik was nu eenmaal begonnen en tegen beter weten in zette ik door. De eerste die mijn donkerbruine woonkamer zag, was de man van wie ik een tweedehands gaskachel had gekocht, welke hij nu kwam bezorgen. Het is nu al zo lang geleden, maar nog zie ik het peinzende, bedenkelijke gezicht van die man toen hij de kamer eens rondkeek. Hij dacht waarschijnlijk dat ik niet goed snik was en ik kon hem geen ongelijk geven.

    Ik heb nog enkele weken geprobeerd mijzelf wijs te maken, dat het allemaal wel meeviel en dat het best gezellig was, maar het viel niet te loochenen: mijn romantische boshut was een lachwekkend fiasco. In zo’n kamer kon men geen mens met goed fatsoen ontvangen. De gehele ruimte straalde zo’n overweldigend sombere en troosteloze sfeer uit, dat ik nog even heb overwogen een bordje op de deur te spijkeren met de spreuk: “Laat af van alle hoop, gij die hier binnentreedt.”

    Dit kon zo niet langer, ik schaamde me dood met mijn romantische boshut. Er zat niks anders op, alles moest overgeschilderd worden.

    Dus raapte ik opnieuw al mijn moed bij elkaar en schilderde alle muren in de kamer okergeel, wat een heel karwei was. Want lichte verf over donker dat dekt niet zo goed. Als men een witte muur overschildert dan valt het wel mee, maar een donkerbruine kamer helemaal lichter schilderen… nu ja, ik wens het niemand toe.

    Maar het loonde wel de moeite, want mijn okergele kamer was een groot succes. Het was een stralende, zonnige kamer geworden en bezoekers zeiden: “Het lijkt wel of je er een binnenhuisarchitect bij gehad hebt.”
    “Ja”, zei ik dan, “aan ideeën geen gebrek. Dit is de Toscaanse zomerhuisstijl, als ik er genoeg van heb, doe ik het in de romantische boshutstijl.”

  8. /VREEMDE ANGSTEN / /DEURBELANGST / Gisteren was het weer eens zover, de bel ging …. de avond daarvoor had hij ook al een paar keer geklingeld . We leven vrij...
    Lees meer

    Bijlage:

    /VREEMDE ANGSTEN /

    /DEURBELANGST /

    Gisteren was het weer eens zover, de bel ging …. de avond daarvoor had hij ook al een paar keer geklingeld .
    We leven vrij solitair en vrienden overstromen ons niet, daarbij zijn familie en vrienden op de hoogte van onze bel angst.
    Ik herinner mij nog dat ik woonde op een woonboot in Alphen a/d Rijn, ‘een van mijn schoonmoeders’ bewoonde een ark naast de mijne. Op een dag, het was mooi en zonnig weer, zag ik een man aankomen lopen met een map onder zijn arm richting mijn loopplank. Schoonmoeder had net de benen genomen na een bakje koffie samen en de twee kruisten elkaar onderweg. Zonder nadenken en in reflex verschool ik mij achter een kastdeur. De man was inmiddels aanbeland en liet de losse bel schellen, doodsbenauwd, stil als een muis, wachtte ik af tot het gevaar geweken zou zijn. Maar mijn schoonmoeder was stil blijven staan en teruggelopen. Ik hoorde haar zeggen, “ze moet er toch gewoon zijn”, de kamer inlopend keek ze achter de deur en zag mij daar staan met grote ogen van schrik en schaamte. Bevreemd keek ze mij aan, herstelde zich terstond en zei, “nee kennelijk toch niet thuis.”
    Ik peins er over…..
    Ik denk dan toch dat ik stuit op een van mijn vele kindertrauma’s, mijn moeder had er ook last van en stuurde mij altijd naar de deur als er mensen stonden die ze weg wilde hebben. Dan moest ik zeggen: “mijn moeder is niet thuis.” Die mensen geloofde dat natuurlijk niet want mijn gezicht zag rood van het liegen. Ik weet ook dat mijn moeder altijd een kreet uitsloeg bij een speciaal familielid ach God , riep ze dan, ‘daar heb je Moele Jo’, wat in het Nederlands zoveel betekent als kletsmajoor. Dan verdween iedereen naar boven of verstopte zich als in het sprookje van de wolf met de zeven geitjes en in dit geval waren dat twee grote geiten en 10 kleintjes, vier waren al elders gaan wonen.
    Jehova’s bestonden toen ook al, maar daar had ze dan weer geen moeite mee, die stuurde ze persoonlijk weg. Mijn vader heeft ze nog wel eens een keer binnengehaald en ging een filosofisch gesprek met ze aan, daar was ik persoonlijk nog bij aanwezig en hoorde wat een bijbelkennis mijn knappe vader had. Daarna werden ze weer als gewoonlijk van de deur gejaagd door mijn moeder.
    Mijn vader daarentegen heb ik eens een keer meneer pastoor het huis uit zien zetten, die vond veertien zieltjes nog wat aan de krappe kant blijkbaar. Ook heeft mijn vader een verzekeringsman bij de kraag gevat die bij een poging tot een verzekering af te sluiten lollig wilde zijn en tegen mijn vader zei, toen hij hoorde van onze kinderschare”, ” zo jij hebt hem ook niet alleen voor het .puntje puntje gebruikt,” mijn vader, een kalme man, werd vuurrood pakte hem bij zijn kraag en smeet hem de deur uit.

    Maar ik dwaal af….mijn echtgenoot heeft dus hetzelfde maar nog geeneens een trauma, geen enkel excuus, en als dus de bel gaat….kibbelen we heel wat af voordat de deur opengaat. Nu twijfelen we toch wel aan onze sociale vermogens en is mijn vraag dan ook:
    Is er iemand die zich herkent in bel angst, ook daaraan gekoppeld telefoonangst? Dan graag een reactie en misschien moeten we denken over een kleine rubriek met als titel:
    Ongewone angsten bij mensen in ontwikkeling?

  9. /BROEDERSCHAP EN LIEFDE-ZIJN / Onder het artikel LIEFDE VOOR HET ONVOLMAAKTE staat een uitgebreide gedachtenwisseling met bovenstaande schrijver. Het onderstaande is slechts een kleine weergave daarvan. Broederschap wat houdt dit...
    Lees meer

    /BROEDERSCHAP EN LIEFDE-ZIJN /

    Onder het artikel LIEFDE VOOR HET ONVOLMAAKTE staat een uitgebreide gedachtenwisseling met bovenstaande schrijver. Het onderstaande is slechts een kleine weergave daarvan.
    Broederschap wat houdt dit in voor onszelf? Willen we werkelijk wel iemands broeder zijn. Beseffen we werkelijk dat wij het zoonschap zijn, de Christus. Zolang we vasthouden aan het lichamelijke en niet beseffen dat we geest zijn die het lichaam alleen maar gebruikt om zich te tonen in de wereld. Het lichaam kan niet ziekte creëren het is onze geest die dit bewerkstelligt, om ons iets duidelijk te maken.

    Zolang wij streven naar dit broederschap zal het ons niet lukken, omdat iedere keer als we iets verbeteren of loslaten doemt er weer een volgend probleem op. het is toch het ego dat dit wil en geniet van deze eindeloze bezigheid, die ons daarmee zijn eigen voortbestaan ondersteunt.
    Dit proces is bewustwording net zoals in de maatschappij waar de medische wetenschap de strijd tegen ziektes voert. Al zolang als de medische wetenschap zich hiermee bezig houdt en oplossingen zoekt is een groot deel van de bevolking ziek. Er wordt resultaat behaald op bepaalde ziektes, maar iedere keer doemen er weer nieuwe ziektes op. Zolang we hiertegen strijden blijven ze bestaan.
    Om ziektes op te lossen zijn er ziektes nodig, het houdt hiermee zichzelf instant. Ditzelfde geld met het streven naar de perfecte broederschap. Willen we echt liefde gaan zien in de wereld dan is het belangrijk dat we liefde willen zijn.

    Geloven wij werkelijk dat dit mogelijk is en dat wij liefde ZIJN?
    Als ik tegen jou als lezer zeg:” Ik weet dat jij van mij houdt en ik hou van jou. Iedereen en alles om mij heen houdt van mij”. Wat komt er dan in je op? Is het weerstand of kun je meteen volmondig ja zeggen? Als je dit werkelijk beseft en hiervoor open staat, dan zal het geen probleem wezen, maar als er iets tegensputtert dan zit je ego in de weg. Dan zit je alweer vast in het proces. We ZIJN liefde of we het willen zien of niet. Ieder moment stralen we deze liefdesenergie uit in elke situatie, ook al hebben we een onenigheid met iemand. Als we onze focus op de onenigheid richten, richten we ons op het ego. Als we naar bed gaan en we kunnen de situatie herbeleven en beseffen dat tijdens deze onenigheid wij beiden lichtenergie naar elkaar stuurden, dat plaatsvindt op een ander bewustzijns niveau. Dan zijn we steeds meer en meer bewust wat er werkelijk gaande is. We staan dan toe om deze hele situatie in een ander licht te zien. Je kunt zo je hele leven doorlopen en bewustzijn dat dit altijd in iedere situatie heeft plaatsgevonden. Gewoon een uitwisseling van licht, waardoor ons bewustzijn zich kon verruimen. Dit licht is jouw Christus licht en hoe meer je dit bewust wordt in iedere situatie, hoe meer het gedrag van je lichaam en je reacties zullen veranderen .

    De oorzaak van alles leg je weer in handen van je eigen goddelijkheid. We hoeven hier niets voor te doen alleen maar het toe te laten, dat het licht zich door ons manifesteert ieder moment, waar je ook bent. Willen we werkelijk iedereen als onze broeder beleven en voelen, dan kan dit het moment zijn om tot het besef te komen.
    Nu is het bewust ZIJN en is in harmonie met je goddelijke geest. Straks of in de toekomst is bewustwording. Als je vandaag iemand tegenkomt, wie het ook is, wat hij ook doet, besef dan in je hart: IK HOU VAN JOU. JIJ bent degene die God stuurt om mij dt bewust te worden. Dit is liefde in broederschap. Iedere keer dat er een ja maar in je opkomt is ego, je weerstand tegen EEN ZIJN. Daarom zie je de wereld die je ziet. Je kunt dit overstijgen omdat je liefde BENT en liefde kunt ZIJN hier op dit moment. misschien wil je meteen reageren hierop, maar laat dit gewoon eerst op je inwerken en voel wat er gebeurt. Besef werkelijk dat je liefde BENT en niets anders kunt geven om je wareZELF te gaan voelen. Als je iemand iets ziet doen waarvan jij denkt hoe kan iemand daar nu liefde aan geven, wees dan bewust dat je je laat leiden door je zintuigen die door de afgescheiden geest bestuurd worden. Tegelijkertijd heeft er iets anders op een ander bewustzijns niveau plaats. Om dit te gaan zien en alles te doorzien wat hier op aarde gebeurt besef dan dat er altijd een uitwisseling van licht tussen jou en jouw geschapen wereld plaatsvindt, dan zal jou langzaam een andere wereld gegeven worden, die reeds al bestaat.
    Voorbij het lichamelijke kunnen we onszelf vnden in eenheid met alles. Het dagelijkse leven gaat gewoon door, maar je zult steeds meer bewust ZIJN van de werkelijkheid.

  10. De Verloren Eenling Net terug van een wandeling langs de zee en door de duinen. Het kostte mij vandaag bijna de halve wandeling om mijn repeterende gedachten tot rust te...
    Lees meer

    De Verloren Eenling

    Net terug van een wandeling langs de zee en door de duinen. Het kostte mij vandaag bijna de halve wandeling om mijn repeterende gedachten tot rust te brengen. Dus dat wil zeggen dat ik gedurende de halve wandeling in feite niets echt waargenomen had. Ik kwam pas tot bewustzijn toen ik een visje zag spartelen op het strand, waarschijnlijk door de golfslag uit het water gegooid. De meeuwen cirkelde al boven deze lekkernij en wachtten tot die eenzame wandelaar verdwenen was. Voorzichtig pakte ik het hulpeloze visje op en bracht het terug in de zee, ondertussen krijsten de meeuwen mij scheldwoorden toe en het scheelde niet veel of ze hadden mij ook fysiek aangevallen.

    Na deze goede daad was mijn zelfvertrouwen weer hersteld en liep ik tevreden verder, mij bewust van de schoonheid om mij heen en een dankbaar gevoel dat ik in zo’n omgeving mag wonen. Ik kan soms heel moe aan mijn wandeling beginnen, maar al lopend voel ik dan mijn krachten terugkeren en besef dan dat mijn lichaam niet zozeer moe is, maar vooral het hoofd. De natuur neemt op een bijzondere mannier die spanning van ons af, omdat we als het ware wandelen in iets wat we van nature zelf zijn.
    Veel kennissen, vrienden en familie reizen de hele wereld af om steeds weer nieuwe natuurfenomenen te zien en nieuwe ervaringen op te doen, ik daarentegen heb daar geen enkele behoefte aan en blijf rustig wandelen in de buurt van mijn woning en bedenk mij dat het nergens mooier kan zijn dan hier, misschien wel anders, maar niet mooier, zonder overtreffende trap.
    Op het gevaar af dat ik voor een saaie man wordt aangezien, loop ik ook nog eens het liefst een seizoen lang dezelfde wandeling, en iedere keer weer zie ik nieuwe dingen, iedere keer weer word ik verrast. Ik heb met het ouder worden ook geleerd om langzamer te lopen en daardoor ben ik zoveel meer gaan zien, maar nog steeds kan ik erg schrikken als er plotseling iemand achter mij loopt te hijgen en mij ploeterend en zwetend voorbij rent.
    De natuur komt tot ‘zelfbewustzijn’ door onze aandacht, maar die voorbijrennende ploeteraar met de koptelefoon(oortjes) op, helpt daar nu niet bepaald aan mee.
    Dan voel ik mij even een verloren eenling.